ยงไม่สูงมาก แค่ 50,000 คะแนนก็พอ ฝีมือจะเทียบเท่ากับเชฟมืออาชีพคนหนึ่ง
แต่ระดับกลางต้องใช้ถึง 200,000 คะแนน ขึ้นมาถึงสี่เท่า
ส่วนหนังสือทักษะระดับสูงยิ่งไปกันใหญ่ ใช้ถึงหนึ่งล้านคะแนน หลินจือไป๋รู้สึกว่ามันไม่มีความจำเป็นขนาดนั้นเลย
เว้นแต่ว่าวันหนึ่งเขาจะมีค่าชื่อเสียงมากมายจนใช้ไม่หมด ถึงจะแลกทักษะที่ทั้งชีวิตอาจจะได้ใช้งานแค่ไม่กี่ครั้งพวกนี้มาอย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ
เดี๋ยวนะ
บางทีวันนั้นอาจจะมาถึงจริงๆ ก็ได้ ขอแค่กลายเป็นซูเปอร์สตาร์ระดับทวีป แล้วกวาดคะแนนชื่อเสียงจากทวีปต่างๆ มาให้หมด!
คนเรามักจะพูดว่าอัจฉริยะสิบด้าน(รอบด้าน)
หลินจือไป๋รู้สึกว่ามันไม่ได้มีแค่สิบด้าน
อนาคตอาจจะมีสักวันที่ทักษะทุกอย่างที่มนุษย์สามารถทำได้ เขาเองก็จะทำได้ทั้งหมด
คิดได้แบบนั้น
แววตาของหลินจือไป๋ก็เป็นประกาย
ทั้งหมดนี้ล้วนต้องใช้คะแนนชื่อเสียง
เดิมทีหลินจือไป๋ไม่ค่อยสนใจเรื่องการสะสมคะแนนชื่อเสียงอะไรอีกแล้ว
กระทั่งทักษะด้านศิลปะแขนงต่างๆ ก็ไม่ได้อยากครอบครองขนาดนั้นแล้ว
แต่การอัปเกรดของระบบครั้งนี้ พลันทำให้ความกระหายคะแนนชื่อเสียงของหลินจือไป๋ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง ใครบ้างไม่อยากเป็นคนที่ ‘ทำได้ทุกอย่าง’?
ใครจะไม่อยากเก่งกาจไปทุกเรื่อง?
ในสายตาคนภายนอก หลินจือไป๋คืออัจฉริยะอยู่แล้ว
และตอนนี้หลินจือไป๋รู้สึกว่า ภาพลักษณ์ความเป็นอัจฉริยะของเขาสามารถเจิดจรัสขึ้นได้อีก!
ต่อจากนี้จะเข้าร่วมรายการเรียลลิตี้พอ
