นถามขึ้นด้วยรอยยิ้มกริ่ม “จะว่าไปคุณสนใจรายการออกเดตไหมครับ?”
หลินจือไป๋ปฏิเสธทันควัน “ไม่ไปครับ”
รายการออกเดตหรือก็คือรายการหาคู่
เจียงเฉิงจิ๊ปากอย่างนึกเสียดาย “รายการออกเดตดีจะตายไปครับ หน้าตาอย่างเจ้านาย รับรองว่าขยี้ทุกคนได้สบายๆ เลย…งั้นเดี๋ยวผมลองหาแนวอื่นดูแล้วกันครับ”
“อืม”
หลินจือไป๋เอ่ย “ถ้าไม่ไหวจริงๆ เดี๋ยวผมคิดพล็อตรายการแล้วค่อยไปหาคนมาถ่ายทำที่ฉีโจว”
“เข้าท่าเลยครับ”
เจียงเฉิงไม่สงสัยเลยว่าเจ้านายจะมีศักยภาพพอจะทำแบบนั้นได้จริงหรือไม่ แต่เขามองว่ามันไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนัก เพราะการผลิตรายการวาไรตี้ใหม่สักรายการต้องใช้เวลานานมาก
การเข้าร่วมรายการที่ฉายอยู่แล้วง่ายกว่ามาก
หลายปีที่คุนเผิงเติบโตมา ใช่ว่าจะไม่มีความสัมพันธ์กับบริษัทบันเทิงทางฝั่งฉีโจวเลยเสียทีเดียว
มีบริษัทบันเทิงหลายแห่งที่เคยซื้อลิขสิทธิ์รายการวาไรตี้ของคุนเผิงไป
…
ช่วงบ่าย
เจียงเฉิงส่งรายการวาไรตี้มาให้หลินจือไป๋ดูเป็นกองพะเนิน แต่หลินจือไป๋ไล่ดูแล้วก็ยังไม่มีรายการไหนน่าสนใจ จึงตัดสินใจพักเรื่องนี้เอาไว้ก่อน
ผ่านไปแบบนี้สองสามวัน
ในที่สุดก็ถึงเวลาออกเดินทาง
หลินจือไป๋ตรงไปยังคฤหาสน์ซีเฉิง
ขึ้นเครื่องบินส่วนตัวที่คุณปู่มอบให้ออกเดินทาง
วันนี้คนในครอบครัวต่างพากันวางมือจากงานมาส่งหลินจือไป๋โดยเฉพาะ
แม่เอ่ยอย่างอาลัยอาวรณ์ว่า “ถึงฉีโจวแล้ว อย่าลืมโทรหาแม่ทุกสัปดาห์นะ”
“ครับ”
พี่ชายหลินเซิ่งเทียนยิ้มกล่า
