ว “บุกตลาดไม่ง่ายเลย ถ้ามีปัญหาอะไร พี่เจียดเวลาไปช่วยนายได้นะ”
หลินจือไป๋พยักหน้า
พี่สาวขอบตาแดงเรื่อ โผเข้ากอดหลินจือไป๋ “ไปอยู่ที่นั่นดูแลตัวเองดีๆ นะ ถ้าพี่ว่างจะไปหา”
หลินจือไป๋ : “อืม”
พ่อเอ่ยขึ้น “เอาละ ให้เสี่ยวเฮยขึ้นเครื่องเถอะ ระยะทางไม่ใช่ใกล้ๆ เลย ว่างเมื่อไหร่ก็กลับมาเยี่ยมบ้านบ้างล่ะ ส่วนเรื่องงานก็ไม่ต้องกดดันมากนะ ต่อให้ทำได้ไม่ดีจริงๆ ก็ไม่เห็นเป็นไร”
“ได้ครับ งั้นผมไปก่อนนะ!”
หลินจือไป๋โบกมือลาครอบครัว แล้วก้าวขึ้นเครื่องบินไปนั่งประจำที่
เขาก็ไม่อยากจากครอบครัวเหมือนกัน แต่ในเมื่อตัดสินใจจะไปฉีโจวแล้วก็ต้องสร้างผลงานให้ได้สักหน่อย
มีเครื่องบินส่วนตัวสะดวกสบายซะจริง
เดินทางนานกว่าห้าชั่วโมง หลินจือไป๋ก็มาถึงฉีโจว
ทางนี้มีคนมารอต้อนรับโดยเฉพาะ มีสองคนเป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง สวมชุดยูนิฟอร์มรูปแบบเดียวกัน ที่หน้าอกมีบัตรแขวนไว้ว่า ‘บริษัทร่วมทุนเสินฮว่าคุนเผิง’
ชายหนุ่มสวมแว่น รูปร่างสูงโปร่ง กำลังก้มหัวทักทายอย่างนอบน้อมยิ่ง
“ยินดีต้อนรับตัวแทนหลินสู่ฉีโจวครับ ผมหวังเยว่ รองผู้จัดการของเสินฮว่าคุนเผิงครับ”
พูดจบ
หวังเยว่ก็แนะนำว่า “ส่วนด้านนี้คือคุณอู๋เสวียน พนักงานของบริษัทเราครับ”
“สวัสดีครับ”
หลินจือไป๋พยักหน้า
หวังเยว่ถามหยั่งเชิง “ลำดับต่อไปคุณจะไปทานอาหารที่ภัตตาคาร หรือไปทานที่ที่พักดีครับ?”
“ผมทานบนเครื่องมาแล้วล่ะ”
หลินจือไป๋ตอบ “ไปส่งผมที่ที่พักเลยแล้วกัน”
