บทที่ 486 ไม่ท้องเสียที
“อะไรนะ?! ซิ่วไฉยังได้รับเบี้ยหวัดด้วย?!” จูเอ้อร์ตะลึง เขารู้ว่าซิ่วไฉได้รับยกเว้นภาษีและไม่ต้องเกณฑ์แรงงานหลวง แต่ไม่เคยรู้เลยว่ามีเรื่องนี้ด้วย
จูอู่หัวเราะ “ใช่แล้ว พวกเขาไม่ได้บอกว่าได้กี่ตำลึง ไม่ใช่แค่เบี้ยหวัดเท่านั้น แต่ยังได้รับข้าวสารอีกด้วย เอาเป็นว่าถ้าได้เป็นซิ่วไฉ เจ้าเจ็ดก็สามารถเลี้ยงตัวเองได้แล้ว”
“ดียิ่ง!” จูเอ้อร์ทอดถอนใจ เขาผลักแขนจูต้าเบา ๆ “พี่ใหญ่ วันหน้าท่านก็สบายแล้ว ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าเฉลียวฉลาดปานนั้น จะต้องได้เป็นซิ่วไฉแน่นอน ในอนาคตพวกเขาก็จะเป็นคนที่ได้รับเบี้ยหวัดด้วยเหมือนกัน”
น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอิจฉา
ไม่รอให้จูต้าพูดอะไร เขาก็พูดขึ้นมาอีกว่า “เฮ้อ…ไม่รู้เมื่อไหร่ข้าถึงจะมีลูกชายสักคน”
บรรยากาศเงียบสงบลงทันใด
จูอู่อายุยังน้อย ไม่รีบร้อนมีลูก แต่จูเอ้อร์ไม่เหมือนกัน น้องสามกับน้องสี่ของเขามีลูกชายกันหมดแล้ว มีเพียงพี่รองอย่างเขาที่ไม่มีลูก แต่งงานมานานแล้วแต่ก็ยังไร้วี่แวว
“พี่รอง เรื่องแบบนี้จะรีบร้อนไม่ได้ ต้องปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ ถึงเวลาที่ควรมาเดี๋ยวก็มาเอง” เรื่องมีลูกจูซื่อพูดไม่ได้ จึงจำเป็นต้องให้จูอู่เป็นคนพูด “ท่านดูพวกข้าก็ได้ เมียข้าตั้งครรภ์แล้วแท้ ๆ แต่สิ่งที่ไม่ควรเป็นของพวกข้าย่อมไม่ใช่ของพวกข้าอยู่ดี สุดท้ายก็ไม่ได้มาไม่ใช่หรือ”
จูเอ้อร์กล่าวว่า “นั่นเป็นเพราะเมียเจ้าไม่รู้จักระวังต่างหาก ตอนนั้นถ้านา
