งระวังไว้บ้าง ตอนนี้ก็คงคลอดแล้วไม่ใช่รึ? เมียข้าเสียอีกจนตอนนี้ก็ยังไม่ท้อง ข้ากลัวว่านางจะมีปัญหา…”
เขาไม่ได้พูดจนจบ แต่ความนัยในวาจานั้นไม่พูดออกมาก็ทราบได้
“พี่รอง ท่านคงไม่ได้มีความคิดนอกลู่นอกทางหรอกนะ?” จูอู่รีบพูดว่า “ท่านแม่เป็นคนอย่างไร ท่านก็รู้ดี ท่านแม่เพิ่งตั้งกฎบ้านว่าผู้ชายอายุสี่สิบถึงจะมีอนุได้ แต่ตอนนี้พี่สะใภ้รองยังสาวอยู่นะ”
“ข้าเปล่า ข้าแค่กลัวว่าเมียข้าจะไม่สบาย…” จูเอ้อร์พูด “ข้ากำลังคิดว่าควรให้เมียข้ากลับบ้านเดิมไปขอยามากินดีไหม”
“ท่านแม่ไม่น่าจะเห็นด้วยกระมัง?” จูซื่อยังจำเรื่องนี้ได้ เขาพูดว่า “พี่สะใภ้รองเคยแอบกินยาแล้วนี่นา? ข้าจำได้ว่าตอนนั้นพี่สะใภ้รองถูกท่านแม่สั่งสอนแล้วด้วย”
เรื่องพวกนี้หลี่ซื่อเป็นคนเล่าให้เขาฟัง ไม่อย่างนั้นผู้ชายตัวโตอย่างเขาไฉนเลยจะทราบได้
ตอนนั้นเขาก็รู้แล้วว่ามารดาไม่ชอบเรื่องแบบนี้
“ก็เพราะข้ารู้ถึงได้ร้อนใจอย่างไรเล่า ข้ากำลังคิดว่าควรไปปรึกษาท่านแม่ดีไหม”
……
เวลานี้เย่อวี๋หรานมองเห็นเงาคนหลายคนมาแต่ไกล
แต่นางเห็นไม่ชัดว่าเป็นใคร เพราะตอนนี้มืดเกินไป
จิตใจนางพลันเขม็งเกลียว ไม่ใช่ว่ามาเจอโจรร้ายเข้าหรอกนะ?
ช่วยไม่ได้ที่เย่อวี๋หรานจะระแวง เพราะชั่วขณะนั้นนางนึกเรื่องครอบครัวตนเองขึ้นมาได้มากมายหลายเรื่อง ตนเองค่อย ๆ มั่งมีขึ้นมา ทำให้คนจำนวนไม่น้อยอิจฉาตาร้อน
หากมีคนคาดเดาความเคลื่อนไหวในวันนี้ของนางได้แล้วมาดักรออยู่กลางทา
