ข้างเวที โจวหานจิ้นภายใต้หน้ากากเจ้าชายกบยิ้มออกมา เขาโบกมือทั้งสองข้างเบาๆ ร่วมไปกับผู้ชมทั้งฮอลล์ ดื่มด่ำกับบทเพลงนี้ สมแล้วที่เป็นเทพดาราร้อยลักษณ์ แม้แต่เพลงสไตล์อาร์แอนด์บีแบบนี้ ก็ยังควบคุมได้อย่างง่ายดาย
“วันข้างหน้าของเธอ
ดนตรีคือไพ่ไม้ตาย
ใช้ไพ่ใบนี้ไปจีบสาวได้
โอ๊ะ
แต่ฉันไม่อยากสอนเธอให้เสียคน”
เนื้อเพลงประโยคนี้ทำให้ผู้ชมยิ้มออกมาอย่างเข้าใจ ในใจของทุกคนสงบและอบอุ่น ถึงกับเลิกคิดแล้วว่าใครจะได้ตำแหน่งแชมป์ในท้ายที่สุด
มาดื่มด่ำกับช่วงเวลานี้กันเถอะ!
“ยังคงเชื่อคำแม่สอนดีกว่า มีรักช้าไปอีกสักหน่อย ฉันรู้ว่าเธอจะเป็นอย่างไรในวันข้างหน้า แต่แม่รู้กระจ่างยิ่งกว่า เธอจะเริ่มเลียนแบบเพื่อนนักเรียน เริ่มขีดเขียนลงบนกระเป๋าหนังสือ แต่ฉันแนะนำ ให้ดีเขียนลงไปว่าแม่”
ร้องถึงตรงนี้
หลินจือไป๋ก็ยิ้มออกมา
“หนูจะตั้งใจเรียนหนังสือ ตั้งใจเรียน นี่ฉันพูดอะไรออกไปเนี่ย ไม่อยากให้เธอแพ้ ก็เลยต้องบอกให้เธอตั้งใจเรียน”
เสียงหัวเราะของผู้ชมดังขึ้นกว่าเดิม
เนื้อเพลงเขียนออกมาได้เข้ากับชีวิตจริงมาก มีมุมมองเหมือนเด็กๆ แล้วจะมีเด็กสักกี่คน ที่เข้าใจความหมายของการตั้งใจเรียนจริงๆ กันล่ะ?
หลินจือไป๋นึกถึงเสื้อไหมพรมที่คุณแม่ถักให้
“เสื้อไหมพรมที่แม่ถักให้ จงเก็บมันไว้ให้ดี เพราะเมื่อถึงวันแม่ ฉันจะบอกท่านว่าเก็บรักษามันไว้เสมอ”
อืม เสื้อไหมพรมตัวนั้น
ยังคงอยู่ในตู้เสื้อผ้าของหลินจือไป๋
“จริงด้วย ฉ
