ังมีการแข่งขันรออยู่เช่นกัน
ในที่สุด
โจวหานจิ้นร้องจบแล้ว
เสียงปรบมือก้องไปทั่วทั้งฮอลล์ราวกับเสียงฟ้าร้องดังสนั่น!
แม้แต่สุนัขทิเบตก็ปรบมือให้อย่างแรง!
เจ้าชายกบโค้งคำนับก่อนจะเอ่ยว่า “นี่คือเพลงที่ผมเตรียมไว้ร้องในรอบชิงชนะเลิศ แต่สุนัขทิเบตแข็งแกร่งมาก ผมเลยจำใจต้องนำเพลงนี้ออกมาใช้ก่อน…”
เพลงไม้ตายก้นหีบ!
แต่ในเมื่อแข่งมาถึงรอบรองชนะเลิศแล้ว ใครล่ะจะไม่มีไม้เด็ดซ่อนไว้ในมือ?
สุนัขทิเบตก็มี!
สไตล์เพลงที่สุนัขทิเบตเตรียมมาต่างกับเจ้าชายกบอย่างสิ้นเชิง เขาร้องเพลงที่ทันสมัยมาก เป็นบทเพลงที่โอ่อ่าอลังการราวกับเพลงซิมโฟนี!
ส่วนภาษานั้นคือภาษาเว่ย!
ขณะเดียวกันก็เรียกว่า ‘ภาษาอังกฤษ’
ใช่แล้ว สุนัขทิเบตเลือกร้องเพลงสากล!
โครงสร้างการเรียบเรียงดนตรีเหมือนกับซิมโฟนี ทำให้ผู้ชมสัมผัสได้ถึงพลังอันยิ่งใหญ่ในทันที!
“กรี๊ดด!”
“สุดยอดเกินไปแล้ว!”
“รอบนี้เป็นการดวลกันของทวยเทพชัดๆ!”
“เพลงของทั้งคู่ต่างยอดเยี่ยมสุดๆ เลย!”
“ไม่มีใครใช้เพลงภาษากลางเลยสักคน!”
“ที่แท้อ่านเนื้อร้องไม่ออก ก็ยังสัมผัสความงดงามของดนตรีได้เหมือนกัน!”
“รอบนี้สุนัขทิเบตไร้เทียมทานจริงๆ!”
“เจ้าชายกบทำเอาฉันตะลึงมากกว่า!”
“สองเพลงนี้สไตล์ต่างกันคนละขั้วเลย เพลงหนึ่งเก่าแก่ศักดิ์สิทธิ์ อีกเพลงหนึ่งทันสมัยอลังการ ทีนี้ก็ขึ้นอยู่กับความชอบของแต่ละคนแล้วล่ะ!”
หัวไชเท้าหรือผักกาดขาว!
ต่างคนต่างมีความชอบของตัวเอง!
สองเพลงนี้แทบจะเ
