ตอนที่ 389 โอเปร่า 2! (1)
“แต่หิมะที่ขาวโพลนเอ๋ย…
ดุจดั่งขนห่านที่ปูลาดทั่วผืนดิน…
ก็เหมือนเงาของเธอ…
อยู่สุดขอบฟ้าที่ฉันมองไม่เห็น…”
ภาษาของเยี่ยนโจว ผู้ชมชาวฉินโจวอาจจะไม่คุ้นเคยนัก แต่เพลงนี้คนฉินโจวแทบทุกคนล้วนเคยได้ยิน แม้แต่คนที่ชอบเพลงนี้เป็นพิเศษก็ยังจำคำแปลของเนื้อร้องทุกประโยคได้ ส่วนช่วงท่อนฮุคที่เป็นจุดสูงสุดของเพลง ไม่จำเป็นต้องมีคำแปลใดๆ เพราะมันไม่มีเนื้อร้องที่เฉพาะเจาะจง
“เพลงนี้…”
ฉินเลี่ยนฟังการร้องของทุเรียนระเบิด ก็รู้สึกลังเลเล็กน้อย พูดขึ้นเบาๆ ว่า “อย่างน้อยคะแนนโหวตต้องเกินยี่สิบล้านแน่…”
“อื้ม”
จางซีหยางพยักหน้า สีหน้าของเขาค่อนข้างเคร่งขรึม เขารู้สึกว่าการแสดงของตนและโจวหานจิ้นเมื่อครู่นี้ หากวัดที่จำนวนคะแนนโหวต ก็อาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเพลง ‘หิมะ’ จากทุเรียนระเบิดเพลงนี้
“งั้นเทพดาราร้อยลักษณ์…”
คำพูดหลี่เซียวขึ้นมาถึงริมฝีปากแล้วก็หยุดลงแค่นั้น แต่ฉินเลี่ยนและจางซีหยางต่างก็รู้ดีว่าเธออยากจะพูดอะไร ในใจต่างก็รู้สึกจนปัญญาและเสียดาย
บริเวณพื้นที่พักคอย
เจ้าชายกบโจวหานจิ้นที่ได้รับการยืนยันแล้วว่าผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศหรี่ตาลงเล็กน้อย อารมณ์ในขณะนี้ค่อนข้างซับซ้อน เพลงของทุเรียนระเบิดรอบนี้โหดเกินไปแล้ว ดูท่าเทพดาราร้อยลักษณ์คงไม่รอดแล้วจริงๆ แต่เห็นแก่ที่นายช่วยชุบชีวิตฉันขึ้นมากับมือ…
แค้นนี้ฉันจะช่วยนายชำระเอง!
เวลานี้การร้องของทุเรียนระเบิดได้สิ้นสุด
