ตอนที่ 389-2 โอเปร่า 2! (2)
“โดมมอย ดอสตรอยเอน โน ยา วยอมาจิน
คลอปนูลลา ดเวีย ซา สปีนอย
เวเตอ ออเซนี สตูชี ซาวัคคูโน
ปลาชิ ออปเปียจิ นา ดัฟโนโลย”
ฮือฮา!
ทั่วทั้งฮอลล์สั่นสะเทือน!
ฉินเลี่ยน : “เชี่ย!”
หลี่เซียว : “เฮ้ย!”
จางซีหยาง : “โหย!”
ทันทีที่เทพดาราร้อยลักษณ์อ้าปากร้อง ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างสบถออกมาพร้อมกัน!
แม่กุมมือพ่อไว้ วินาทีที่เสียงเพลงดังขึ้น มือก็พลันออกแรงบีบ พ่อสูดหายใจเฮือก ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด!
หลินซีที่อยู่ข้างๆ แทบล้มพับ!
ส่วนหลินเซิ่งเทียนถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งตัว!
เจ้าชายกบที่อยู่ในบริเวณรอพักก็เช่นกัน ถึงกับยกมือทั้งสองข้างกุมท้ายทอยอย่างโอเวอร์!
ทุกคนต่างอึ้งสนิท!
ผู้ชมที่ดูถ่ายทอดสดอยู่หน้าจอก็นิ่งเหวอ!
ภาษาเยี่ยน!
เป็นภาษาเยี่ยน!
มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย!
ผู้ชมส่วนใหญ่ฟังไม่ออกเลยว่าเทพดาราร้อยลักษณ์ร้องอะไร แต่บนหน้าจอขนาดใหญ่มีคำแปลอยู่นะ!
ความหมายโดยรวมของเนื้อเพลงคือ:
“บ้านสร้างเสร็จแล้ว กลับทิ้งฉันไป ฟ้าลิขิตให้ฉันต้องโดดเดี่ยว เสียงประตูดังลั่น ลมฤดูใบไม้ร่วงคร่ำครวญ กรีดกระชากหน้าต่าง ร้องระงมต่อความอยุติธรรมของฉัน…”
เนื้อเพลงมีการระบุ!
เขียนไว้อย่างชัดเจนว่า ‘ภาษาเยี่ยน’!
ชื่อเพลงทุกคนก็เห็นแล้ว ชื่อว่า ‘โอเปร่า 2’!
อะไรเนี่ย?
โอเปร่าทุกคนรู้ว่าความหมายคืออะไร
แต่ทำไมถึงเป็น ‘โอเปร่า 2’ ล่ะ?
แล้ว 1 หายไปไหน?
โดนนายกินไปแล้วหรือไง!
เอาเถอะ นั่นไม่ใช่ประเด