ให้เห็นใบหน้าที่ผู้ชมคุ้นเคยกันดีที่สุด
เขาก็คือจางซีหยาง!
แต่จางซีหยางที่พ่ายแพ้การแข่งขัน ไม่มีร่องรอยความท้อแท้บนใบหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว ในทางตรงกันข้ามเขากลับยิ้มอย่างมีความสุขมาก!
เพราะในรอบนี้เขาร้องได้สะใจมาก!
ใช้เสียงของตัวเองเต็มที่ แสดงออกมาจนถึงขีดสุด!
ต่อให้เข้ารอบชิง เขาก็ไม่มีเพลงที่ยอดเยี่ยมไปกว่าเพลงนี้อีกแล้ว เช่นเดียวกับเจ้าชายกบ นี่คือไพ่ใบสุดท้าย!
อีกอย่างรอบนี้ ก็ไม่มีใครพูดได้ว่าจางซีหยางแพ้แล้ว
คะแนนของทั้งคู่ต่างมากเกินยี่สิบล้าน ช่องว่างห่างกันเพียงเล็กน้อย ปัจจัยแค่นิดเดียวก็ล้วนส่งผลต่อผลการแข่งขันได้ทั้งนั้น!
“จางซีหยาง!”
“เป็นเขาจริงๆ ด้วย!”
“รอบนี้น่าเสียดายจริงๆ!”
“อีกนิดเดียวก็จะชนะแล้ว!”
“กรี๊ด ฉันไม่รู้จะโหวตยังไงเลย!”
“รอบนี้ตัดสินยากเกินไปแล้ว!”
“ทั้งคู่แสดงได้พีคสุดๆ เลย!”
“ฉันรู้สึกเหมือนเมื่อกี้คือรอบชิงยังไงยังงั้นเลย!”
ผู้ชมบางคนรู้สึกเสียดาย บางคนทอดถอนใจ ความคิดนับพันหมื่นถาโถมเข้ามาในเวลาเดียวกัน!
เจ้าชายกบสวมกอดกับสุนัขทิเบต และกระซิบที่ข้างหูอีกฝ่ายเบาๆ ว่า “ขอโทษด้วยนะ เหล่าจาง ดูเหมือนฝีมือฉันจะเหนือกว่าขั้นหนึ่ง ไว้ฉันได้แชมป์แล้ว คืนนี้เรามาดื่มด้วยกันสักแก้วนะ”
จางซีหยาง : “…”
มากสุดนายก็แค่ฝีมือเหนือกว่ากระจึ๋งเดียวเท่านั้นแหละ
แต่แพ้ก็คือแพ้ จางซีหยางเป็นคนเปิดเผยไม่คิดมาก เขากล่าวความรู้สึกที่ถูกคัดออกด้วยรอยยิ้ม
“ไม่มีอะไรจะพูด
