รียกว่าภาษาถูหลัน!
แต่หลินจือไป๋รู้สึกว่าภาษาถูหลันของบลูสตาร์ ดูจะคล้ายกับภาษาแถบดินแดนตะวันตกในชาติก่อน
และเพลง ‘ฟ้าดิน’ นี้ก็คือผลงานชิ้นเอกภาษาถูหลันที่ผู้คนรู้จักกันดีที่สุด ช่วงแรกเป็นเพลงพื้นบ้านเผ่าถูหลัน ต่อมาได้รับการเรียบเรียงใหม่โดยพ่อเพลงระดับท็อปคนหนึ่งของบลูสตาร์ จนกลายเป็นผลงานระดับเทพในใจของเหล่านักดนตรีมากมายนับไม่ถ้วน!
แต่ทว่า…
ต่อให้เป็นราชาเพลงราชินีเพลงบลูสตาร์ หรือแม้แต่ซูเปอร์สตาร์ระดับทวีป ก็แทบไม่มีใครกล้านำเพลงนี้มาร้องใหม่เลย!
ไม่ใช่แค่เพราะตัวเพลงมีความยากอย่างยิ่ง แต่ยังเป็นเพราะอุปสรรคด้านภาษาที่หลายคนก้าวข้ามไปไม่ได้ ภาษาถูหลันนั้นซับซ้อนเกินไปจริงๆ!
เจ้าชายกบถึงกับกล้าท้าทายเพลงนี้!
เขารู้ภาษาถูหลันเหรอ!?
แม้แต่สุนัขทิเบตที่อยู่ข้างๆ ยังอึ้ง นึกไม่ถึงว่าโจวหานจิ้นจะซ่อนไม้เด็ดแบบนี้เอาไว้!
“เวิง เวิง เวิง เวิง เวิง~~~”
ช่วงเริ่มต้นของเพลง เป็นเสียงสวดก้องกังวาน!
เจ้าชายกบไม่ได้พึ่งพาเครื่องดนตรี อาศัยแค่ลำคอในการเปล่งเสียงนี้ออกมา น้ำเสียงของเขาคล้ายแฝงด้วยความศักดิ์สิทธิ์แห่งพุทธะ!
หลังจากเสียงสวดดังยาวนานกว่าสิบวินาที
เสียงร้องก็ดังขึ้น เป็นภาษาถูหลันจริงๆ ด้วย!
รอบรองชนะเลิศในวินาทีนี้ เข้าสู่ช่วงเดือดพล่านร้อนแรงในทันที!
………………………………………………
