ราร้อยลักษณ์ร้องได้เข้าถึงใจฉันแล้ว!”
“เนื้อเพลงนี้มันสะใจสุดๆ เลยเว้ย!”
“ฮ่าๆๆ ทุกคนมองเห็นคุณแล้ว แต่กลับไม่มีใครรู้ว่าคุณเป็นใคร!”
“เร่าร้อนเกินไปแล้ว!”
ถ้าจะบอกว่าก่อนเริ่มเพลงนี้ ยังมีคนเกือบครึ่งที่ลังเลว่าจะโหวตให้เทพดาราร้อยลักษณ์ดีไหม เช่นนั้นหลังจากเพลงนี้จบลง คนส่วนใหญ่ต่างก็เลือกโหวตให้อย่างไม่ลังเลแล้ว ไม่ต้องมานั่งคิดมากอีกต่อไป!
หรือพูดอีกอย่างคือ!
เพลงนี้ทำให้ทุกคนมองข้ามเสียงรบกวนเหล่านั้น ลืมคำพูดของเออิจิโร่ไป เพราะเทพดาราร้อยลักษณ์ได้สร้างสรรค์การแสดงที่ยอดเยี่ยมที่สุดเท่าที่นักร้องคนหนึ่งจะทำได้ออกมาแล้ว!
แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว!
ทางด้านหลินเจามู่ที่นั่งดูการแสดงเงียบๆ มาตลอด จู่ๆ แววตาก็พลันไหววูบ “ดูเหมือนวันนี้พวกเราจะไม่ได้มาเสียเที่ยว ฉันมั่นใจได้แล้ว”
สายตานั้น
แฝงความเอ็นดู
แฝงรอยยิ้ม
แฝงความภาคภูมิใจ
เลขาจินชะงักไปครู่หนึ่ง ย่อมเข้าใจความหมายประโยคนี้ของประธานดี แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ “ท่านมั่นใจได้ยังไงครับ ว่าเทพดาราร้อยลักษณ์ก็คือคุณชายน้อยไป๋?”
“แกไม่เข้าใจหรอก”
มุมปากของหลินเจามู่ยกยิ้มจางๆ “นี่อาจจะเป็นสายใยสื่อใจระหว่างปู่กับหลานละมั้ง เด็กคนนี้เหมือนฉันตอนหนุ่มๆ มากเลย”
เลขาจิน : “…”
เขาพบว่าท่านประธานชอบเน้นย้ำว่าคุณชายน้อยไป๋เหมือนตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ นอกจากใบหน้าที่เหมือนกันจริงๆ แล้ว ด้านอื่นก็ดูจะไม่เหมือนกันเลยสักนิดเดียว
