ใจว่า เพลงนี้เพียงพอที่จะทำให้เทพดาราร้อยลักษณ์เอาชนะเธอได้แน่นอน!
เธอไม่ควรหวังพึ่งโชคช่วยจริงๆ เดิมทีดอกเพชฌฆาตคิดว่าการโจมตีของเออิจิโร่ จะส่งผลต่อคะแนนนิยมของเทพดาราร้อยลักษณ์ ทำให้เธอได้รับผลประโยชน์ทางอ้อมไปด้วยเสียอีก
“เล เล เล เล เล
เล เล เล เล เล
เล เล เล เล เล
เล เล เล เล เล”
เทพดาราร้อยลักษณ์ร้องฮัม อารมณ์คล้ายสงบนิ่งลง น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความปล่อยวาง สอดประสานเสียงตะโกนเชียร์ของผู้ชม ไม่ว่าอารมณ์เพลงหรือจิตวิญญาณ ต่างก็หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน
และบทเพลง
ในตอนนี้ก็ใกล้จบลงแล้ว
เทพดาราร้อยลักษณ์ร้องเพลงพลางเยื้องกรายไปบนเวทีอย่างอิสระ แสงไฟสปอตไลท์สวยงามส่องไล่ตามทุกย่างก้าวของเขา ทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่เขา!
“ฉันจะเดินจากใต้จรดเหนือ!
ฉันจะเดินจากเช้าจรดค่ำ!
ฉันอยากให้ผู้คนมองเห็นตัวฉัน!
แต่…
ไม่รู้ว่าฉัน! คือ! ใคร!”
เสียงรัวกลองดุเดือด เสมือนช่องทางระบายอารมณ์ของทุกคน เมื่อเนื้อเพลงประโยคสุดท้ายจบลงด้วยเสียงลากยาว เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นต่อเนื่อง ราวกับผู้ชมต่างก็ถูกจุดไฟในตัวจนลุกโชน!
“กรี๊ดดดดด!”
“ฉันจะสนับสนุนเทพดาราร้อยลักษณ์ตลอดไป!”
“เทพดาราร้อยลักษณ์สู้ๆ!”
“หน็อยแน่ เออิจิโร่เกือบจูงจมูกฉันไปแล้ว!”
“ระดับการร้องของเทพดาราร้อยลักษณ์ที่ใส่อารมณ์ได้ถึงขนาดนี้ ยังมีอะไรให้ตำหนิอีก!”
“เพลงนี้ฉันฟังแล้วเลือดมันเดือดพล่านจริงๆ!”
“ฉันไม่สนว่าใครจะแต่งเพลง ฉันรู้แค่ว่าเทพดา
