ผู้ชมที่นั่งประจำที่แล้วก็จำหลินเจามู่ได้ ในสตูดิโอพลันเกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่ ทั้งที่การแข่งขันยังไม่ทันเริ่ม
“เชี่ย!”
“นี่มันหลินเจามู่นี่นา!”
“หลินเจามู่?”
“ประธานของเสินฮว่ากรุ๊ป!”
“เชี่ย! ปู่ของไป๋ตี้เหรอ?”
“ผู้ทรงอิทธิพลอันดับหนึ่งแห่งวงการบันเทิงฉินโจว!”
“เขาก็มาดูรอบชิงด้วยเหรอ!”
“วาไรตี้ของคุนเผิงนี่ประสบความสำเร็จเกินไปแล้วมั้ง!”
“ผู้นำเสินฮว่าถึงกับมาดูการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศที่สถานที่จริงด้วยตัวเองเลย!”
เหล่าผู้ชมตื่นเต้นกันสุดขีด!
หลินเจามู่คือขาใหญ่ระดับท็อปที่ชั่วชีวิตของคนส่วนใหญ่ไม่มีโอกาสได้สัมผัส มาเห็นตัวจริงด้วยตาตัวเองแบบนี้ จะไม่ตื่นเต้นได้เหรอ!
และท่ามกลางการถกเถียงมากมายนับไม่ถ้วนนั้น
หลินเจามู่เดินตรงไปยังที่นั่งแถวหน้า โดยมีเลขาจินและบอดี้การ์ดนำทาง คอยกันทั้งด้านหน้าและด้านหลัง
“ต้องเข้าไปทักทายหน่อยไหม?”
พ่อลังเล แต่แม่กลับไม่รีรอ เธอจูงมือเขาแล้วพูดว่า “แน่นอนว่าต้องไปทักทายสิ นั่นพ่อของคุณนะ”
“ไปกันเถอะ”
หลินซีลุกขึ้นอย่างช่วยไม่ได้
หลินเซิ่งเทียนกล่าว “แล้วเสี่ยวเฮยล่ะ?”
คนในครอบครัวหันไปมอง พบว่าหลินจือไป๋หายตัวไปไร้วี่แววแล้ว ต่างคนต่างมองหน้ากันงุนงง แต่ยังคงเดินตรงไปยังทิศทางที่หลินเจามู่นั่งอยู่
“พ่อครับ…”
ทางฝั่งเลขาจินยอมปล่อยให้ผ่านเข้ามาทันที หลินตงพาครอบครัวเข้ามาทักทาย หลินเซิ่งเทียนและหลินซีต่างก็เรียกอย่างสำรวมว่า
“คุณปู่”
หลินเจามู่ขาน
