ออกแล้ว
หลังจากนั้น การร้องเพลงของหลิวริมน้ำก็เกิดเหตุการณ์คล้ายกัน ฝีมือการร้องของราชาเพลงแนวหน้า อารมณ์ความรู้สึกถ่ายทอดออกมาอย่างซื่อตรง ถ้าไม่ใช่เพราะผู้ชมได้ฟังการนำเสนอในรูปแบบที่คล้ายกันมากเกินไป เพลงนี้ต้องสั่นสะเทือนทั่วทั้งห้องส่งได้อย่างแน่นอน แต่วิธีการนำเสนอแบบเดียวกัน!
ทุกคนฟังไปตั้งกี่เพลงแล้ว!
บรรยากาศซาบซึ้งกินใจแบบนี้ทุกคนเริ่มไม่รู้สึกรู้สาแล้ว!
ความจริงตั้งแต่ตอนที่หลินจือไป๋ร้องเพลง ‘คุณพ่อ’ หรือแม้แต่ตอนที่หญ้าอ่อนเขียวขจีแสดง ผู้ชมก็เริ่มเข้าสู่สภาวะนี้แล้ว เพียงแต่อานุภาพในการเรียกน้ำตาของเพลงนั้นจากเทพดาราร้อยลักษณ์เข้าขั้นวิปริต กระตุ้นเส้นประสาทความรู้สึกของคนดูเข้าอย่างจัง ส่งผลให้อารมณ์ของทุกคนเข้าสู่สภาวะถอนเกินบัญชี (ติดลบ)!
ไม่ผิด ถอนเกินบัญชีก็เหมือนกับอาการตายด้าน เมื่อการแสดงจบลง ดอกเพชฌฆาตและหลิวริมน้ำต่างก็ตระหนักถึงปัญหา ทั้งสองอดเสียใจขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้ บางทีถ้าพวกเขาเปลี่ยนไปร้องเพลงรักฮิตๆ ผลลัพธ์อาจดีกว่าการฝืนร้องเพลงเรียกน้ำตาถึงพ่อแม่ก็ได้!
แต่แล้วการแข่งขันก็คือการแข่งขัน การเลือกเพลงก็เป็นศาสตร์อย่างหนึ่ง เมื่อหลิวริมน้ำร้องจบ ผู้ชมก็ปรบมือให้ตามมารยาท แต่ท่ามกลางการสนทนาของพวกเขากลับแฝงร่องรอยความผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด
“สไตล์นี้อีกแล้วเหรอ”
“ฟังเพลงเรียกน้ำตาบ่อยๆ ก็ชักชินชาแล้วสิ”
“ความจริงไม่ใช่ปัญหาเรื่องการร้องหรอก ฉันยังซึ้งอยู
