ผู้ชมต่างใจสั่นสะท้าน ในสายตาเหลือเพียงเงารางนั้น และในหูก็เหลือเพียงเสียงเพลงที่ทุกคนเลิกสนใจไปแล้วว่ามันเป็นเสียงของใคร
“ผมเป็นความภูมิใจของพ่อหรือเปล่า? ยังเป็นห่วงผมหรือเปล่า? เด็กน้อยที่พ่อคอยห่วงคนนี้เติบโตแล้ว! ขอบคุณพ่อที่อยู่เคียงข้างกันตลอดมา!”