ือไป๋
ครู่ต่อมา ห้องพักทีมสีแดง
จินเสี่ยวเฟิงเอ่ยขึ้นว่า “อาจารย์ทุกท่านครับ มีคนมาเยี่ยมครับ”
เมื่อเห็นหลินจือไป๋ปรากฏตัว เจ้าชายกบก็พลันลุกพรวด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “อาจารย์ไปตี้!”
ไปตี้?!
ปลาคาร์ปน้อยรีบลุกขึ้นยืนตามเช่นกัน คนคนนี้คือขาใหญ่ตัวท็อปของวงการบันเทิงฉินโจวเชียวนะ! แม้แต่สุนัขทิเบตก็ลุกขึ้นยืนตาม ดูคล้ายไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเอง เขากดเสียงต่ำกล่าวโดยสัญชาตญาณว่า “อรุณสวัสดิ์ครับอาจารย์ไปตี้”
ความจริงแล้วสุนัขทิเบตไม่จำเป็นต้องกดเสียงต่ำเลย มีเอฟเฟกต์จากเครื่องเปลี่ยนเสียงอยู่แล้ว ไม่มีทางที่เสียงจะถูกเปิดเผย แต่เขาก็ยังหวั่นๆ
“เหล่าจาง?” หลินจือไป๋กะพริบตาปริบๆ
สุนัขทิเบตกระแอมทีหนึ่ง “คุณจำคนผิดแล้วครับ”
หลินจือไป๋ยิ้มบางๆ แล้วหันไปมองเจ้าชายกบ “เหล่าโจว?”
“ไม่ใช่ผม” โจวหานจิ้นรีบปฏิเสธ แม้ว่าจะเคยยอมรับในโทรศัพท์ แต่ที่นี่มีคนอื่นอยู่ด้วยนี่นา
“หานเยว่ซวง?” หลินจือไป๋หันไปมองปลาคาร์ปน้อยต่อ
ปลาคาร์ปน้อยยิ้มขื่น “คุณปล่อยฉันไปเถอะค่ะ…”
หลินจือไป๋พยักหน้า “แล้วเทพดาราร้อยลักษณ์คนนั้นยังมาไม่ถึงอีกเหรอ?”
“ยังเลยครับ” จินเสี่ยวเฟิงกล่าว “เดี๋ยวผมโทรตามให้ครับ!”
หลินจือไป๋กล่าว “ต้องตามหน่อยแล้วละ ทำตัวเป็นดาราใหญ่ไปหน่อยไหม”
“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ ไม่ถึงขนาดนั้น…” จินเสี่ยวเฟิงยิ้มเจื่อน เพราะกลัวว่าเทพดาราร้อยลักษณ์จะทำให้ไปตี้ไม่พอใจ
ปลาคาร์ปน้อยรีบช่วยเสริม
