จำได้ว่าก่อนหน้านี้ตอนที่เทพดาราร้อยลักษณ์แสดงท่าทางจนปัญญา บอกว่า ‘ตาลาเบิงป่า’ คือเพลงเด็ดที่สุดของเขา ทุกคนในทีมแดงยังช่วยปลอบใจเขาอยู่เลย
วินาทีนี้นกกาเหว่า เจ้าชายกบ ปลาคาร์ปน้อย หรือแม้แต่หลัวเยี่ยนที่ถูกคัดออกไปแล้วและกำลังนั่งอยู่กับทีมกรรมการ ทุกคนต่างรู้สึกเหมือนกันคือ… โดนเทพดาราร้อยลักษณ์เล่นตลกกับความรู้สึกอย่างโหดเหี้ยม!
นี่มันเทพดาราร้อยลักษณ์ที่ไหนกัน? นี่มันราชาวายร้ายจอมกวนชัดๆ!
กระทั่งก่อนร้องเพลง ‘ตาลาเบิงป่า’ หลังจากทุเรียนระเบิดร้องจบ เทพดาราร้อยลักษณ์ก็ยังทำหน้าเคร่งเครียดบอกว่า “คงจะแพ้แล้ว” อะไรทำนองนั้นด้วย แม่ง! น่าหมั่นไส้จริงๆ! เหมือนพวกเด็กเรียนเก่งที่ชอบบอกว่า “ทำข้อสอบไม่ได้เลย” แต่พอเห็นกระดาษคำตอบ อ๋อ ที่บอกว่าทำไม่ได้ คือไม่ได้คะแนนเต็มสินะ
ผู้ชมย่อมไม่รู้ว่าเทพดาราร้อยลักษณ์นั้นเจ้าเล่ห์ปั่นหัวคนเก่งขนาดไหน เพราะยังไงทุกคนก็ไม่ได้เห็นเหตุการณ์หลังเวที ตอนนี้จึงมีความรู้สึกขนลุกตั้งไปทั้งตัว!
ภาพที่ปรากฏขึ้นในใจทุกคนคือภาพของท้องทะเลกว้างใหญ่ คือคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่ง คือท้องฟ้าและผืนน้ำที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวยามสายลมพัด หยาดฝนโปรยปรายสู่ผิวน้ำ ท่ามกลางไอหมอกเวิ้งว้างนั้น เจ้าปลาใหญ่แหวกว่ายใต้ท้องทะเลมรกตทะยานขึ้นฟ้า ม่านราตรีเลื่อนปิดลงพร้อมแสงจันทร์สงบดุจสายน้ำ มีเพียงเสียงครวญของไซเรนราวกับดังก้องมาแต่ไกล ก้าวข้ามผ่านกาลเวลา
“มองเธอบินไปไกล มอ
