เสียงปรบมือดังขึ้น!
เทพดาราร้อยลักษณ์เดินตรงไปยังประตูดวงจันทร์ สุนัขทิเบต เจ้าชายกบ ปลาคาร์ปน้อย และ นกกาเหว่า ต่างลุกขึ้นยืนส่งเขาจนถึงหน้าประตู บรรยากาศหดหู่อย่างยิ่ง
“ก็แค่ไปอยู่กลุ่มผู้แพ้ไม่ใช่เหรอ? ไม่เป็นไรหรอก อย่าเสียน้ำตาให้ผมเลย” น้ำเสียงของเทพดาราร้อยลักษณ์ฟังดูเศร้าสร้อย ยิ่งทำให้ทุกคนรู้สึกอัดอั้นตันใจ มองเขาด้วยความเจ็บปวด
“ไปละนะ!” น้ำเสียงของเทพดาราร้อยลักษณ์มีความรู้สึกเหมือนแสร้งทำเป็นปล่อยวาง ปลาคาร์ปน้อยร้องไห้กระซิกๆ นกกาเหว่าเองก็เริ่มสะอื้นตามไปด้วย
สุนัขทิเบตและเจ้าชายกบแม้จะไม่ได้ร้องไห้ แต่ทั้งสองคนต่างก็รู้สึกจุกแน่นอยู่ในอก หลินจือไป๋พลันเริ่มรู้สึกผิดขึ้นมา ตนแสดงเกินบทไปหน่อยหรือเปล่า ทำเอาทุกคนซึมเศร้ากันไปหมดแล้ว
และเมื่อเทพดาราร้อยลักษณ์ปรากฏตัวบนเวที ผู้ชมไม่น้อยที่เมื่อครู่ยังตาแดงก่ำอยู่ พอถึงวินาทีถัดมา มุมปากก็เริ่มยกโค้งขึ้น อดไมไหว อดไมไหวจริงๆ พอเห็นเทพดาราร้อยลักษณ์ก็อยากหัวเราะขึ้นมา ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะอะไร บางคนถึงกับหัวเราะออกมาจริงๆ ส่งผลทำให้บรรยากาศโศกเศรารอบข้างพลันจางหายไปได้ไม่น้อย
“ผอ. สวนสัตว์มาแล้ว!”
“เขาคือยาใจของฉันเลย!”
“ฮ่าๆ ทั้งที่หน้ากากก็ออกจะเท่แท้ๆ แต่ทำไมถึงรู้สึกอยากขำซะงั้น?”
“นี่แหละเทพดาราร้อยลักษณ์!”
“ในที่สุดก็ได้เห็นตัวเป็นๆ สักที!”
“ฉันติดตามรายการนี้ก็เพราะการแสดงช่วงหนึ่งของเขาเลย!”
“ฉันก็เหมือนกัน
