นื้อหาถึงตอนที่สามสิบ!
หลินเป่าย่อมได้ยินข่าวที่นักเขียนและคนเขียนบทระดับท็อปอย่างปูเยโหวจะปล่อยผลงานมังงะ แต่หลินเป่าไม่ได้ใส่ใจนัก
“ถึงฉันจะนับว่าเป็นแฟนคลับของปูเยโหวคนหนึ่ง แต่นิยายกับมังงะนั้นมันคนละเรื่องกัน”
หลินเป่าคิดเช่นนั้น แต่ในวันที่ ‘One Piece’ วางแผงอย่างเป็นทางการ หลินเป่ากลับถูกแรงดึงดูดบางอย่างชักนำให้เดินเข้าไปในร้านหนังสือการ์ตูนจนได้
“นี่คือมังงะของปูเยโหวใช่ไหม?”
“ฉันดูโฆษณาก่อนหน้านี้มา ชื่อเรื่อง ‘One Piece’ นี่แหละ”
“ไม่รู้ว่าจะสนุกหรือเปล่า”
“ฮ่าๆ นี่เธอยังหวังจริงๆ เหรอ?”
“ก็ไม่ได้ถึงกับหวังหรอก แค่อยากรู้น่ะ ขอดีหน่อยแล้วกัน”
“งั้นเธอก็อ่านไปเหอะ ฉันนะไม่สนใจหรอก”
“ฉันก็อยากอ่านมังงะของปูเยโหวเหมือนกัน”
เหล่าคอการ์ตูนตัวจริงไม่ได้สนใจ ‘One Piece’ เลยแม้แต่น้อย ทว่าบรรดาแฟนคลับของปูเยโหวกลับเปิดอ่านมังงะเรื่องนี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ผลปรากฏเพียงกวาดตาดูได้ไม่กี่แวบ แฟนคลับของปูเยโหวสองสามคนก็หลุดขำพรวดออกมาทันที
“นี่มันวาดบ้าอะไรเนี่ย!”
“ทำไมรูปลักษณ์ตัวละครถึงได้ประหลาดขนาดนี้?”
“มั่วซั่วเกินไปแล้ว!”
“ตาเฒ่าจอมแสบ กลับไปเขียนนิยายหรือเขียนบทแบบเดิมจะดีกว่านะ มังงะอะไรนี่ไม่เหมาะกับเขาเลย”
“นี่มันมังงะตลกเหรอ?”
“ทำไมฉันรู้สึกว่ามันเป็นมังงะแนวต่อสู้ล่ะ?”
“เนื้อเรื่องนะไม่มีปัญหาหรอก แต่ลายเส้นมันหลุดโลกเกินไปแล้ว!”
“แต่ไหนแต่ไรมาปูเยโหวก็ถนัดเขียนเนื้อ
