เรื่องอยู่แล้ว ดังนั้นพล็อตนะไม่มีปัญหาแน่ แต่ฝีมือการวาดนี่ต้องปรับปรุงนะ!”
ต้องบอกเลยว่าในชาติก่อน ช่วงแรกที่ ‘One Piece’ ยังไม่ดังเปรี้ยงปร้าง มีส่วนเกี่ยวข้องกับลายเส้นจริงๆ แต่หลินจือไป๋ยังคงใช้ลายเส้นแบบเดิมของ เออิจิโร โอดะ เพราะสไตล์การวาดแบบนี้เข้ากันได้ดีกับเนื้อเรื่องที่สุด
ดูท่าว่าจะไปไม่รอดจริงๆ สินะ หลินเป่าสังเกตอยู่ครู่หนึ่งพลันเผยรอยยิ้ม ก่อนจะหยิบ ‘One Piece’ ที่วางอยู่ข้างมือขึ้นมาเปิดดู
เนื้อหาของมังงะเรื่องนี้ก็ได้ปรากฏแก่สายตา มนุษย์ยาง? ผลปีศาจ? ยุคสมัยแห่งมหาโจรสลัด?
“การตั้งค่านี้ ดูมีกลิ่นอายของมังงะโซเน็นสายหลักที่เร่าร้อนทีเดียวแฮะ”
เพียงแต่ลายเส้นนี้มันแปลกประหลาดจริงๆ มิน่าล่ะแฟนคลับของปูเยโหวพวกนั้นถึงดูไปขำไป หลินเป่าเองก็ดูไปขำไปเช่นกัน
“ถ้ามังงะเรื่องนี้ดังได้ ฉันจะไลฟ์สดกินขี้ให้ดูเลย!”
คิดได้ดังนั้นหลินเป่าก็อ่านต่อ ไม่ใช่เพราะพล็อตเรื่องดึงดูดเขา แต่เพราะเขาอยากดูเรื่องตลก แต่พอยิ่งอ่านไปเรื่อยๆ สีหน้าของหลินเป่าก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป
“ไม่ถูก! มังงะเรื่องนี้ทำไมยิ่งอ่านยิ่งได้กลิ่นอายของสายหลักขึ้นมาล่ะ!?”
ความคาดหวังต่อพล็อตเรื่องค่อยๆ พุ่งสูงขึ้น ตามการปรากฏตัวของตัวละครนักล่าโจรสลัดโซโล!
“ถ้ามังงะเรื่องนี้ดังได้ ฉันจะตีลังกาสระผม” หลินเป่าเปลี่ยนคำสาบาน การไลฟ์สดกินขี้อะไรนั่นเหมือนจะไร้อารยธรรมไปสักหน่อย
และในคืนวันที่ ‘One Piece’ วางแผง บนโลกอิน
