ปหามาเดี๋ยวนี้เลย แม่ไม่เห็นลูกพกติดตัวเลยนะ”
“ครับๆ”
หลินจือไป๋ขัดแม่ไม่ได้ จึงกลับเข้าห้องไปรื้อค้นข้าวของยกใหญ่ ในที่สุดเขาก็เจอเครื่องรางอยู่ใต้เสื้อไหมพรมตัวหนึ่ง เพียงแต่เมื่อหยิบเครื่องรางขึ้นมา หลินจือไป๋กลับไม่ได้เดินออกไปทันที เขาจ้องมองเสื้อไหมพรมตัวนั้นด้วยความรู้สึกสะท้อนใจ
เสื้อไหมพรมตัวนี้เล็กมาก หลินจือไป๋ในตอนนี้ใส่ไม่ได้แน่นอนเพราะขนาดไม่พอดี แต่เขาเก็บมันไว้มาตลอด วางอยู่ในตู้เสื้อผ้ามานานหลายปีแล้ว ในทุกๆ ปีเขาจะนำมันออกมาซักสักครั้งหนึ่ง เพราะนี่คือเสื้อที่แม่ถักให้หลินจือไป๋เองกับมือ
ถึงฝีมือการถักนิตติ้งของแม่จะไม่ค่อยเข้าขั้นเท่าไหร่ก็เถอะ เพราะแม่เอาแต่บ่นพึมพำเรื่องนี้ไม่หยุด แม้จะยังไม่ออกเดินทางไปยังฉีโจว กระทั่งการแข่งขัน ‘King of Mask Singer’ ก็ยังไม่จบลง แต่หลินจือไป๋ก็เริ่มสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของการจากลาทีละนิดล่วงหน้าแล้ว
“สุ่มรางวัลหน่อยดีกว่า ยังไงแต้มชื่อเสียงก็มีเยอะ ตนต้องทิ้งผลงานไว้ที่ฉินโจวด้วยสิถึงจะถูก”
คิดได้ดังนั้น หลินจือไป๋จึงเรียกระบบออกมาและเริ่มทำการสุ่มรางวัลติดต่อกันทันที
ติงต่อง! ติงต่อง! ติงต่อง!
เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นไม่หยุด
“ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับรายการวาไรตี้ ‘Happy Running’!”
ไม่มีความหมายอะไรเท่าไหร่ ก็แค่รายการตะลุยด่านทางน้ำ ตอนนี้หลินจือไป๋เริ่มหัวสูงขึ้นแล้ว จึงไม่ค่อยสนใจรายการวาไรตี้ประเภทนี้ ไว้ค่อยส่งให้เจียงเฉ
