บทที่ 479 ฆ่าวัวผิดกฎหมาย
จูปาเม่ยไม่ต้องการเปิดเผยเรื่องราวในครอบครัวจึงโบกมือปฏิเสธ “ไม่ต้องถามแล้ว ไม่เกี่ยวกับเจ้า”
นางพูดเช่นนี้ เจียงหยวนซือก็แน่ใจทันที นางเด็กบ้านนอกนี่เป็นผู้หญิงชั้นต่ำจริง ๆ ด้วย อายุน้อยแค่นี้ก็หัดยั่วยวนผู้ชายแล้ว มิน่าเล่าถึงได้ท่องกลอนรักได้คล่องปานนั้น ไม่แน่ว่าอาจพลาดท่าให้ผู้ชายคนอื่นไปนานแล้วก็ได้
สายตาที่มองจูปาเม่ยเผยแววรังเกียจอย่างปิดบังไม่มิด เขาคิดว่าตนเลือกคนผิดไปเสียแล้ว
เขาต้องการหา ‘ตั๋วกินข้าวระยะยาว’ ไม่ใช่ผู้หญิงมักง่าย
เจียงหยวนซือรู้สึกสะอิดสะเอียน แต่เมื่อคิดถึงความทุ่มเทที่แล้วมาของตนเองก็ไม่เต็มใจจะล้มเลิกกลางคัน
“ไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร ข้าไม่อยากบังคับเจ้า” เจียงหยวนซือแสร้งทำเป็นเสียดาย กล่าวว่า “ข้าแค่อยากให้เจ้ารู้ว่าข้าไม่ใช่ผู้ชายคนนั้น ข้าไม่มีวันทำร้ายเจ้า วันนี้ข้ามาก็เพื่อบอกเจ้าเรื่องนี้”
เขาล้วงเอากำไลเงินวงหนึ่งออกมาจากอกเสื้อแล้วยัดเยียดให้จูปาเม่ย
“ไม่ต้องเอามาคืนข้า ข้าไม่รับคืนหรอกนะ”
จากนั้นก็วิ่งจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
จูปาเม่ยที่ถือกำไลเงินเอาไว้และอยากเอาคืนให้เขา “…”
ผู้ชายคนนี้ถูกหลอกมาใช่ไหม? นี่มันกำไลเงินของปลอมชัด ๆ!
เมื่อถือกำไลนี้ไว้ในใส่มือ จูปาเม่ยก็รู้ทันทีว่าเป็นของปลอม
คราวก่อนหลังจากที่นางถูกคนใช้กำไลเงินปลอมมาหลอก เย่อวี๋หรานก็สั่งสอนนางเสียยกใหญ่ หลังจากนั้นเป็นต้นมา ‘สายตา’ ของจูปาเม่ยก็มีความ
