บทที่ 477 พยายามโดยไม่ลดละ
เฮอะ! ข้ารอให้พี่เจ็ดสอบรับราชการผ่าน จะได้แต่งเข้าตระกูลใหญ่อยู่นะ บัณฑิตยากจนที่ความเป็นมาไม่กระจ่างอย่างเจ้า ผีสางจึงรู้ว่าเจ้าคู่ควรกับข้าหรือไม่?
“นกเขาขันคูเหนือเกาะกลางชลธี ดรุณีผู้งามพร้อมเป็นที่หมายปองของวิญญูชน…” เจียงหยวนซือเตรียมตัวมาแล้ว เขาแสร้งท่องกลอนโบราณเพื่อแสดงออกถึงสติปัญญาและความรู้สึกของตนเอง
เขาไม่กลัวว่าอีกฝ่ายจะฟังไม่เข้าใจ เพราะหากฟังไม่เข้าใจเขาจะได้อธิบายอย่างไรเล่า
เด็กสาวมักชอบกลอนสื่อรักภาพวาดสื่อความนัยเรื่องชวนฝันพวกนี้อยู่แล้ว
เขาใช้วิธีนี้หลอกลวงผู้หญิงมาแล้วไม่รู้เท่าไหร่
เขาย่อมไม่กล้าไปหลอกลวงพวกตระกูลใหญ่สูงศักดิ์จริง ๆ แต่สำหรับเด็กสาวที่ครอบครัวพอมีอันจะกินอยู่บ้าง ทั้งยังโปรดปรานเรื่องราวความรักอันงดงามในบทละคร โดยเฉพาะเด็กสาวที่เพียงเห็นบัณฑิตก็หวั่นไหวไปแล้วหลายส่วน คนเหล่านี้เป็นต้องหลงกลไปเสียทุกราย
ในความคิดของเจียงหยวนซือ จูปาเม่ยเป็นแค่เด็กสาวชาวบ้านคนหนึ่ง แม้นางจะมีพี่ชายที่ได้เรียนหนังสือ แต่พี่ชายของนางเพิ่งเข้าสำนักศึกษาไปได้ไม่นาน จะมีความสามารถสักเท่าไหร่เชียว?
ดังนั้นต่อให้เขาท่องผิด อีกฝ่ายก็ฟังไม่ออกอยู่ดี
มิคาดว่าจูปาเม่ยกลับพูดแทรกความคิดของเขาขึ้นมา “ช้าก่อน เจ้าท่องผิดหรือเปล่า? นกจวีจิวขันคูเหนือเกาะกลางชลธี ดรุณีผู้งามพร้อมเป็นที่หมายปองของวิญญูชน…ต้องเป็นนกจวีจิวต่างหาก จวีจิวเป็นนกน้ำชนิด
