บทที่ 475 ชายชั่วเจียงหยวนซือ
จูปาเม่ยยืนอยู่ที่เดิม พลางมองกลับไปหาเขาอย่างงุนงง “มีอะไรหรือ?”
เจียงหยวนซือเผยรอยยิ้มที่ฝึกฝนมาเป็นร้อยครั้งพันครั้ง ไม่รู้ว่าใช้หลอกลวงเด็กสาวมามากเท่าไหร่แล้ว ทั้งยังค้อมกายเล็กน้อย ประสานมือคารวะ “แม่นาง ข้าหลงทาง ขอถามว่าที่นี่คือหมู่บ้านสกุลจูใช่หรือไม่?”
จูปาเม่ยเห็นว่าเขาเข้ามาใกล้เกินไปจึงถอยหลังไปหนึ่งก้าว รักษาระยะปลอดภัยเอาไว้ แล้วตอบว่า “ใช่แล้ว เมื่อครู่เจ้าไม่ได้ถามเด็กพวกนั้นหรือ?”
เจียงหยวนซือคล้ายจะตระหนักได้ถึงจุดนี้เช่นกัน จึงมีท่าทางกระดากเล็กน้อย “ขออภัยแม่นาง ข้าร้อนใจไปชั่วขณะ ล่วงเกินแล้ว”
เขาถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว
จูปาเม่ยโบกมือ “ไม่เป็นไร เจ้าไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อย ดูแล้วเจ้าเหมือนจะไม่ใช่คนหมู่บ้านสกุลจู มาหมู่บ้านสกุลจูทำไมหรือ?”
“ได้ยินว่าเรือนจูต้าเหนียงมีอาหารเลิศรสมากมาย ข้าจึงมาที่นี่” เจียงหยวนซือกล่าว
“เจ้ามาซื้อของ?” จูปาเม่ยมองประเมินเจียงหยวนซืออย่างประหลาดใจ
ดูจากท่าทางของเขาก็ไม่คล้ายจะเป็นบัณฑิตทั่วไป ถ้าเป็นคนตระกูลใหญ่ ไม่ใช่ว่าควรให้คนใช้มาซื้อหาให้มากกว่าหรือ?
ต่อให้เป็นครอบครัวคนทั่วไป ก็มักให้พี่สาวน้องสาวหรือกระทั่งมารดามาซื้อ ไม่เคยมีบัณฑิตมาซื้อของด้วยตนเองมาก่อนเลยนี่นา?
เจียงหยวนซือพยักหน้า “ใช่”
“เจ้ามาเอง?” จูปาเม่ยย้ำอีกครั้ง
“ใช่แล้ว” เจียงหยวนซือไม่คิดว่าจะมีปัญหาตรงไหน ยามกะทันหันจึงยังไม่เข้าใ
