ปากของหลินจือไป๋ในตอนนี้ ไม่ได้หมายถึงเด็กสาวคนใดคนหนึ่งแบบที่ต้นฉบับสื่อความหมาย แต่ ‘เธอ’ ในเวอร์ชันของหลินจือไป๋ หมายถึงแฟนคลับทุกคนของไปตี้และฉู่ฉือ เพื่อนทุกคนที่รู้จักเขา และครอบครัว ทุกคนที่ห่วงใยเขา
ด้านล่างเวที ผู้ชมค่อยๆ ลืมไปแล้วว่านี่คือเสียงของใคร ทุกคนถูกดึงดูดด้วยตัวบทเพลง ผลงานเพลงนี้คุณภาพยอดเยี่ยมจนคำถามใหม่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจของทุกคน นี่คือเพลงอะไรนะ? ทำไมไม่เคยได้ยินมาก่อน? หรือว่าจะเป็นเพลงใหม่?
ผู้ชมค่อยๆ ดำดิ่งลงสู่บรรยากาศของเพลงนี้ แม้แต่แขกรับเชิญดาราในทีมกรรมการนักทายในนาทีนี้ ต่างก็พากันซาบซึ้งใจ ไม่ว่าเพลงจะถูกถ่ายทอดออกมาในเวอร์ชันไหน อารมณ์ความรู้สึกบางอย่างย่อมสื่อถึงกันได้เสมอ
“ฉันจะขับขานให้เธอได้ฟัง ให้ฉันใช้ความรู้สึกที่ร้อนแรงนี้ทำให้เธอประทับใจได้ไหม?”“วันเวลาคือใบหน้าแดงเรื่อด้วยความขวยเขิน ที่คู่ควรหวนระลึกถนอม”“ใครไหนจะแทนที่เธอได้?”“เมื่อเยาววัย จงรักกันสุดหัวใจเถิด! โอ ที่รักยิ่งของฉัน!”“หนทางยาวไกล ขอให้เราเคียงคู่กันไปเถิด…”
บรรยากาศในฮอลล์ถูกเติมเต็มจนเปี่ยมล้น ความรู้สึกผูกพันและมิตรภาพอันแน่นแฟ้นแผ่ซ่านไปทั่วเหนือเวที ลอยเข้าไปในหัวใจของทุกคน ผู้ชมต่างดื่มด่ำกันอย่างเต็มที่!
“เพลงนี้เพราะจังนะ!”“ฟังแล้วซึ้งกินใจมาก!”“นี่มันเสียงจางซีหยางนี่นา!”“ฉันเป็นแฟนคลับจางซีหยางมาสิบปี ฟังปุ๊บก็รู้เลยว่านี่เสียงเหล่าจาง ไม่มีทางผิดแน่!”“สรุปว่า
