ยก่อน “เทพดาราร้อยลักษณ์?”หลินจือไป๋กะพริบตา “คุณรู้จักผมเหรอ”สุนัขทิเบตยิ้มพลางกล่าว “เพื่อนผมคนหนึ่งบอกว่า ราชาเพลงโจวมาแกล้งเป็นเทพดาราร้อยลักษณ์อยู่ที่นี่นะ”“ผมไม่ใช่”“คุณไม่ใช่แน่นอน” สุนัขทิเบตพูด “เพราะผมต่างหากคือโจวหานจิ้น!”
หลินจือไป๋: “…” เป็นโจวหานจิ้นก็แล้วไปเถอะ แต่นี่มาวางมาดใส่ฉันถึงที่เลยเหรอ?
ไม่สนใจนายแล้ว หลินจือไป๋ไม่อยากคุยกับสุนัขทิเบตตัวนี้แล้ว การแข่งขันยังไม่ทันเริ่ม เจ้านี่ก็ใส่เครื่องเปลี่ยนเสียงซะแล้ว หมดสนุกเลย เลิกใช้เครื่องเปลี่ยนเสียงที่ได้ไหม? เล่นซื่อๆ แบบฉันหน่อยไหม? แต่แม้จะไม่อยากคุยกับอีกฝ่ายต่อ เพราะรู้ว่าคงจะไม่ได้ข้อมูลระบุตัวตนที่เป็นประโยชน์อะไร แต่หลินจือไป๋ก็ยังรออยู่ที่หน้าประตูห้องซ้อมครู่หนึ่ง หลักๆ คืออยากฟังดูว่าทักษะการร้องของอีกฝ่ายเป็นยังไง รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้งนั่นแหละ แต่ผลปรากฏว่า ทันทีที่ได้ฟังก็ถึงกับตกตะลึง!
“ขว้างระเบิดใส่ชีวิต! ระเบิดความหดหู่ให้กระจุย! ความเสื่อมโทรมและอ่อนล้าฉันไม่เกี่ยว! ฉันฉลองท่ามกลางแดดร้อนแรงอย่างบ้าคลั่ง! บางทีช่วงนี้สับสนวุ่นวายไปบ้าง! แต่ท้องฟ้าของฉันยังคงสีคราม!”
โห! นี่มันเพลงของโจวหานจิ้นไม่ใช่เหรอ? นี่มันเสียงของโจวหานจิ้นไม่ใช่เหรอ?
ไม่ใช่! เจ้านี่ต้องกำลังเลียนแบบโจวหานจิ้นอยู่แน่ๆ! ถึงจะเลียนแบบได้เหมือนแค่หกส่วน แต่กลิ่นอายนั้นก็ออกมาแล้ว ที่สำคัญที่สุดคือทักษะการร้องของอ
