ี้ตอนที่หลินจือไป๋แกล้งเป็นโจวหานจิ้น ไม่ได้สังเกตปฏิกิริยาของเจ้าชายกบเท่าไหร่
และตอนที่เจ้าชายกบร้องเพลง ก็เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ใช้เนื้อเสียงปกติ ถ้าใช้คำพูดที่ทันสมัยหน่อยก็คือ วันนี้อีกฝ่ายกำลังแอ๊บเสียงอยู่
ร้องจบแล้ว
เจ้าชายกบกลับมาที่ห้องพัก
เมนคูนยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ยอดเยี่ยม!”
ดอกราตรีพูดเสริม “คุณคงไม่ใช่ราชาเพลงหรอกนะ?”
แพนด้ายักษ์ก็พูดบ้าง “ยังไงฝีมือระดับนี้อย่างต่ำก็ต้องแถวหน้า!”
เจ้าชายกบยิ้มแต่ไม่พูดอะไร
เสียงของจินเสี่ยวเฟิงดังขึ้น “ท่านที่สองใครจะมาครับ?”
หลินจือไป๋ลุกขึ้นพูดว่า “ผมครับ”
พูดจบ
หลินจือไป๋ก็ขึ้นเวที
วันนี้เป็นรอบเทสต์เสียง ไม่ใช่การอัดรายการอย่างเป็นทางการ ดังนั้นจึงค่อนข้างสบายๆ แม้แต่ลำดับการขึ้นเวทีก็อิสระเต็มที่
ทีมงาน “คุณจะแสดงแบบไหนครับ”
หลินจือไป๋ “เปิดดนตรีประกอบเพลง ‘ดับทุกข์’ ให้ผมหน่อยครับ”
ทีมงานยืนยัน “เพลง ‘ดับทุกข์’ ที่อาจารย์ไป๋ตี้แต่งใช่ไหมครับ?”
“ใช่ครับ”
หลินจือไป๋พยักหน้า
ครู่ต่อมา เสียงดนตรีก็ดังขึ้น
หลินจือไป๋ตั้งใจจะลองหยั่งเชิงตัวตนของเจ้าชายกบ เลยตัดสินใจใช้เสียงของโจวหานจิ้นต่อไป
“เมื่อเธอก้าวสู่สถานแห่งความสุขนี้
แบกความฝันความคิดทั้งหมดไว้
