เหมือนกัน ไม่เชื่อพวกคุณลองฟังดู”
พูดจบ
เจ้าชายกบก็ร้องเนื้อเพลงของโจวหานจิ้นออกมาสองสามท่อน
เมนคูนตาลุกวาว “ใช้ได้นี่ เจ้าชายกบ คุณเลียนแบบได้เหมือนมากเลยนะเนี่ย!”
ดอกราตรีก็พยักหน้า “ได้กลิ่นอายจริงๆ ฉันเกือบคิดว่าคุณคือโจวหานจิ้นตัวจริงซะแล้ว”
แพนด้ายักษ์เสริม “ถ้าไม่มีเทพดาราร้อยลักษณ์ล่ะก็…”
เจ้าชายกบตาถลน “หมายความว่าไง! พูดแบบนี้หมายความว่าไง! ผมไม่เหมือนเท่าเขาเหรอ? เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”
ทั้งสามคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า “ไม่เลยจริงๆ”
เจ้าชายกบ “…”
แพนด้ายักษ์ตบไหล่เจ้าชายกบ “พี่ชาย คุณเลียนแบบได้เหมือนมากแล้ว แต่ที่คุณเลียนแบบคือรูปลักษณ์ ต่อให้เหมือนแค่ไหนมันก็ไม่มีจิตวิญญาณ แต่เทพดาราร้อยลักษณ์ ไม่ว่าเขาจะเป็นราชาเพลงโจวตัวจริงหรือเปล่า ยังไงในเสียงของเขาก็ขับขานจิตวิญญาณอันเป็นแก่นแท้ของราชาเพลงโจวออกมาได้จริงๆ!”
“ใช่แล้ว”
เมนคูนกล่าว “เสน่ห์แบบนั้น คุณเลียนแบบไม่ได้หรอก”
ดอกราตรีก็เห็นด้วย “เจ้าชายกบ ในการประกวดเลียนแบบโจวหานจิ้น คุณได้แค่ที่สองเท่านั้น”
เจ้าชายกบโมโหปรี๊ด “ผมไม่แสร้งแล้ว หงายการ์ดเลยละกัน ความจริงผมคือโจวหานจิ้น!”
เมนคูน “อื้มๆ”
ดอกราตรี “คุณ
