มากซะด้วย!”
“เชี้ย! โคตรเจ๋งเลย!”
“ฟังดูเหมือนผู้ชนะในชีวิตตามสูตรเป๊ะเลย!”
“แล้วอักษรวิจิตรล่ะ?”
“เรื่องอักษรวิจิตรนี่ไปตี้แค่ทำข้ามสายเฉยๆ จริงๆ ฉันเรียนที่ฉินโจวมาสองปียังไม่รู้เลยว่าอักษรวิจิตรของไปตี้น่ากลัวถึงขนาดนี้!”
“นั่นเขาดังมากในฉินโจวเหรอ?”
“ตัวท็อปเลยละ ที่ฉันพูดคือตัวท็อปของจริงนะ”
“เชี้ย! ไม่คิดเลยว่าไปตี้คนนี้จะมีเบื้องหลังซับซ้อนขนาดนี้ เขาไม่ใช่ศิลปินอักษรวิจิตรอาชีพด้วยซ้ำ!?”
“ขอบคุณเทพเด็กนอกที่มาให้ความรู้ นายเป็นคนดีใช้ได้เลยนะเนี่ย”
จากการที่มีคนออกมาให้ความรู้ ชาวฉีโจวถึงเพิ่งตระหนักได้อย่างแท้จริงว่า ไปตี้เป็นบุคคลระดับไหน!
พ่อเพลงน้อย? ทายาทกลุ่มทุน? อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งฉินโจว?
ถ้าไม่มีความรู้พวกนี้ ชาวฉีก็ยังนึกว่าไปตี้มาจากตระกูลอักษรวิจิตร เป็นอัจฉริยะอักษรวิจิตรระดับสุดยอดที่ฝึกฝนอย่างหนักมาตั้งแต่เด็กซะอีก ไม่อย่างนั้นเขาจะเขียนงานอักษรวิจิตรล้ำเลิศอย่าง ‘อารัมภบทศาลากล้วยไม้’ ออกมาได้อย่างไรกัน!
แต่ความจริงกลับแตกต่างจากจินตนาการของชาวฉีโจวมหาศาล!
กลับมาที่ฉินโจว เนื่องจากการถกเถียงข่าวเกี่ยวกับไปตี้สูงมาก และเรื่องนี้ก็เกี่ยวข้องกับคุนเผิงด้วย ดังนั้นไม่นานก็มีคนเชื่อมโยงเรื่องราวได้!
‘ถ้าเสินฮวากับคุนเผิงร่วมมือกันบุกตลาดฉีโจว ไปตี้ก็ต้องแต่งเพลงภาษาฉีใช่ไหม?’
‘งั้นไปตี้ก็คือกำลังหลักในการบุกเบิกเลยสิ!’
‘แต่อย่าลืมนะว่า คุนเผิงร่วมหุ้นกับเสินฮว
