ที่บ้านหลินจือไป๋ หลินซีหัวเราะจนตัวงอ “คุณปู่จ่ายไม่ไหวหรือเปล่าเนี่ย!”
หลินเชิ่งเทียนก็ขำ “ผลงานของศิลปินอักษรวิจิตรร่วมสมัยสถิติสูงสุดก็แค่หลักสิบล้านเองมั้ง เสี่ยวเฮยนี่เล่นปาไปหลายร้อยล้านเลยนะ!”
แม่คำนวณในใจแล้วกล่าว “ที่บ้านยังมีสมุดการบ้านของเสี่ยวเฮยเหลืออยู่ไหม?”
พ่อกล่าว “ให้แม่บ้านจัดการทิ้งไปแล้ว”
แม่ใจสลายทันที “นั่นมันความเสียหายตั้งกี่ร้อยล้านกันล่ะนั่น!”
พ่อหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ออก “คุณนึกว่าเสี่ยวเฮยเขียนส่งเดชอะไรก็มีค่าขนาดนี้ทั้งนั้นเหรอ อีกอย่างลายมือเมื่อก่อนของเขาก็ไก่เขี่ยจะตาย ไม่มีทางมีระดับอย่างวันนี้หรอก!”
ก็ไม่รู้ว่าลูกคนนี้เป็นยังไงกันแน่!
ตกลงเขายังมีเรื่องเซอร์ไพรส์ให้คนในครอบครัวอีกเท่าไหร่กันนะ!
หลินเจามูไม่ได้สู้ราคาอีก ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากแต่เป็นเพราะเศรษฐีพวกนั้นบ้ากันไปแล้ว!
ห้าร้อยล้านยังไม่จบอีก!
“ห้าร้อยสามสิบล้าน!”
“ห้าร้อยสี่สิบล้าน!”
“ห้าร้อยห้าสิบล้าน!”
แม้การเพิ่มราคาของทุกคนจะเริ่มยับยั้งชั่งใจแล้วแต่ก็ยังคงเพิ่มขึ้นอยู่อีกจริงๆ!
จนกระทั่งมีเสียงหนึ่งดังขึ้นกะทันหัน
“หกร้อยล้าน”
คนที่เสนอราคาครั้งนี้คืออันดับหนึ่งแห่งวงการอสังหาริมทรัพย์ฉินโจว และเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของฉินโจวด้วย!
เจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ฉินโจวท่านนี้ เมื่อคืนวานยังถูกหลินเจามูพาไปกินข้าวกับหลินจือไป๋อยู่เลย
“ทุกคนต่างก็รู้มิตรภาพของผมกับเหล่าหลิน หลานชายของเหล่าหลินก
