็คือหลานชายของผม หวังว่าทุกท่านจะไว้หน้าผมหน่อยดีไหมครับ?”
เจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ถามด้วยรอยยิ้ม เศรษฐีฉินโจวลังเลอยู่ครู่หนึ่งไม่ได้เพิ่มราคาต่อ
หกร้อยล้าน เศรษฐีที่นั่งอยู่ที่นี่ต่างก็จ่ายไหว แต่การใช้เงินหกร้อยล้านซื้อผลงานพู่กันหนึ่งภาพมันเวอร์เกินไปแล้ว!
เวอร์จนทุกคนรู้สึกว่าถ้าเพิ่มราคาต่อไปอีกมันออกจะเกินไปหน่อยแล้ว!
แน่นอนว่าทุกคนก็อยากไว้หน้าเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ท่านนี้ด้วย อย่างไรอีกหลายครั้งก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะมีความร่วมมือทางธุรกิจกันนี่นะ
ด้วยเหตุนี้เศรษฐีฉินโจวจึงไม่เพิ่มราคาต่อ
เศรษฐีจากทวีปอื่นๆ หลังจากลังเลเล็กน้อยก็ยอมตัดใจอย่างจนปัญญาเช่นกัน
“หกร้อยล้านครั้งที่หนึ่ง หกร้อยล้านครั้งที่สอง หกร้อยล้านครั้งที่สาม!”
เสียงของพิธีกรสั่นเครือไปหมด!
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครเพิ่มราคาอีก ค้อนเล็กๆ ก็เคาะลงมาอย่างแรง!
“หกร้อยล้าน ‘อารัมภบทศาลากล้วยไม้’ ปิดการประมูลครับ!”
หลินเจามูมองดูเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ แววตาผิดไปจากเดิมเล็กน้อย
เจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ยิ้มกล่าว “ผมไม่ทำให้ภาพนี้เสียของหรอกน่า กลับไปจะเอาไปแขวนไว้ในห้องหนังสือดูมันทุกวันเลย อีกอย่างเรื่องที่ผมคุยกับคุณเมื่อวานว่ายังไง เก็บไปพิจารณาหรือยัง หลานสาวผมหน้าตาสะสวยมากนะขอบบอก!”
“จุด!”
“นี่คุณคิดจะดองเป็นญาติกันเหรอ?”
“เหล่าหลินอย่าไปฟังเขา ผมก็มีหลานสาวเหมือนกัน!”
“หลานสาวคุณเพิ่งจะอายุสิบสองเองนะ!”
“สิบสองแล้วทำไม?
