นนี้หรือ?”
……
นางยกตัวอย่างหลายข้อติดต่อกัน พิสูจน์ให้เห็นว่าแท้จริงแล้วพี่เป้าไม่ใช่ ‘คนเลว’ อย่างที่เขาคิดว่าตัวเองเป็น
ในจิตใจเขามีความดีงามอยู่ เพียงแต่ความดีงามของเขาไม่ใช่ความดีงามประเภทที่ทุกคนรู้จักก็เท่านั้น
ทว่าบนโลกนี้มี ‘คนดี’ ที่สมบูรณ์พร้อมอยู่ด้วยหรือ?
เย่อวี๋หรานกล่าวว่า “ข้าไม่รู้หรอกว่าบนโลกนี้มีคนดีแบบที่ทุกคนกล่าวขานกันหรือไม่ แต่สำหรับข้า ขอเพียงไม่เจตนาทำร้ายผู้อื่น และสามารถดูแลคนที่ตัวเองต้องการจะปกป้องได้เป็นอย่างดี เช่นนั้นก็คือคนดี ไม่ละอายต่อฟ้า ไม่ละอายต่อดิน ไม่ละอายต่อคนที่ห่วงใยตนเอง ไม่ละอายต่อมโนธรรมในใจ เท่านั้นก็เพียงพอแล้วไม่ใช่หรือ?”
