ยินเสียงพวกเด็ก ๆ กำลังโห่ร้องกันอย่างร่าเริงว่า ‘คุณชาย’ บ้าง ‘แจกน้ำตาลก้อน’ บ้าง
นางค่อนข้างประหลาดใจ ในชนบทแบบนี้จะมีคุณชายได้อย่างไร?
นางได้เรียนรู้จากเย่อวี๋หรานมามากแล้ว จูปาเม่ยทราบว่าคำว่า ‘คุณชาย’ นี้ไม่ใช่คำที่จะใช้เรียกคนธรรมดา โดยทั่วไปมักใช้เรียกบรรดาลูกหลานตระกูลใหญ่
นางเดินไปตามเสียง แล้วชะโงกศีรษะออกไปมองอย่างสงสัยใคร่รู้
ประจวบเหมาะยิ่งนัก นางประสานสายตากับชายหนุ่มสวมชุดคลุมยาวเข้าพอดี ดวงตาเรียวคิ้วบาง ทั้งยังมองตอบมาอย่างเปิดเผย ประหนึ่งกำลังแย้มยิ้มอยู่ก็ไม่ปาน
ประกอบกับเขามีรูปโฉมโดดเด่น สวมชุดเขียวคราม แลดูมีการศึกษาและสง่างามยิ่ง ต่างจากผู้ชายที่จูปาเม่ยเคยพบเจอมาก่อนลิบลับ จึงรู้สึกตะลึงไปเล็กน้อย
ผู้ที่ทำให้นางบังเกิดความรู้สึกเช่นนี้ ยังมีคุณชายกานที่แวะเวียนมาเยือนเรือนตนเองอยู่เป็นระยะอีกคนหนึ่ง
ทว่าน่าเสียดาย มารดาของนางย้ำนักย้ำหนาว่าคุณชายกานมีฐานะสูงศักดิ์ ตระกูลใหญ่ในตำบลอันจิ่วยังไม่คู่ควร ทำให้นางไม่กล้ามีความคิดที่ไม่จำเป็น
แน่นอนว่านางเพียงมองเจียงหยวนซือเล็กน้อย ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะบังเกิดความคิดอันใดอยู่แล้ว ความพยายามอบรมสั่งสอนของเย่อวี๋หรานในช่วงหนึ่งปีมานี้นับว่ามีผลอยู่บ้างไม่มากก็น้อย
เมื่อเจียงหยวนซือมองตอบมา นอกจากรู้สึกว่าอีกฝ่าย ‘น่ามอง’ แล้ว นางยังนึกสงสัย ไม่ใช่คนหมู่บ้านพวกเราจริง ๆ ด้วย คงมาจากในตำบลกระมัง รูปงามยิ่ง!
แต่พี่เจ็
