บทที่ 473 มากินข้าวทุกวัน
“ในเมื่อพวกเจ้ากลับมากันครบแล้ว ข้าก็จะพูดเรื่องการค้าสักหน่อย สิบวันแรกของเดือนนี้…”
เมื่อคำนวณจนถึงตอนท้าย ตัดต้นทุนออกไป ลูกชายลูกสะใภ้แต่ละคู่ได้รับส่วนแบ่งกันไม่มาก
ทว่าเนื่องจากเตรียมใจกันมาแล้วจึงไม่รู้สึกผิดหวังสักเท่าไหร่
กลับเป็น ‘ต้นทุน’ เสียอีกที่ค่อนข้างดึงดูดใจ เทียบกับการขายปลีกของหลี่ซื่อแล้ว ชวนให้คนยินดีมากกว่า
“โอ้โห! ท่านแม่ เอาของไปขายที่ตำบลแบบนี้ดูเหมือนจะขายดีมากเลยนะเจ้าคะ ต่อให้ไม่มีเงินปันผลกำไร เอาแค่ ‘ต้นทุน’ พวกเราก็มีรายรับไม่น้อยแล้ว” หลี่ซื่อพูดว่า “สิบวันของท่าน ขายได้เกือบเท่าข้าขายของครึ่งเดือนแล้ว”
ต่างคนต่างแย่งกันพูดว่าการค้านี้สามารถทำต่อไปได้ สิบวันก็มีรายรับเกือบเท่าการค้าในมือหลี่ซื่อแล้ว หากครบหนึ่งเดือน รายได้ของครอบครัวคงเพิ่มขึ้นมากกว่าเท่าตัวเลยกระมัง?
ทันใดนั้นก็พลันรู้สึกว่าการสร้างเรือนหลังใหม่มีความหวังแล้ว
“แค่กแค่ก ข้าเตือนพวกเจ้าไว้ก่อนว่ามันเทศเป็นของส่วนกลางนะ” เย่อวี๋หรานเห็นบรรดาลูกสะใภ้ดีใจจนออกนอกหน้าจึงจำต้องเอ่ยเตือนขึ้นมา
“เอ่อ…เหตุใดจึงเป็นของส่วนกลางล่ะเจ้าคะ?” หลิวซื่ออึ้งไป
“ที่ดินเป็นของส่วนกลาง ตอนนี้พวกเจ้าก็ยังไม่ได้แยกเรือนออกไป พวกเจ้าย่อมได้รับค่าแรง แต่ที่จริงแล้วมันเทศเป็นของส่วนกลาง ดังนั้นการค้านี้เป็นของส่วนกลางเสียเป็นส่วนใหญ่ พวกเจ้าเพียงได้รับค่าเหนื่อยที่เป็นส่วนน้อย” เย่อว
