อยู่ในเฮลิคอปเตอร์เป็นเวลาครึ่งชั่วโมง
กระทั่งพลบค่ำมาเยือน งานประชุมกวีนิพนธ์ก็จบลงอย่างเป็นทางการในที่สุด
เขาเห็นเจียงเฮอและคนอื่นๆ เดินออกจากอุทยานอิงเหมย
ฟึบฟึบฟึบ! ในที่สุดก็สัมภาษณ์ได้อย่างอิสระแล้ว
นักข่าวต่างพากันกรูเข้าไปล้อม แน่นอนว่ามีนักข่าวนับไม่ถ้วนพุ่งตรงมาทางหลินจือไป๋ด้วย
อย่าคิดว่านักข่าวเหล่านี้แค่เฝ้ารอที่หน้าประตูอุทยานอิงเหมยเฉยๆ พวกเขาเองก็ดูถ่ายทอดสดผ่านมือถือเหมือนกัน ย่อมรู้ดีว่างานประชุมกวีนิพนธ์ครั้งนี้น่าตื่นตะลึงเพียงใด
ดังนั้นการแสดงออกของพวกเขาในเวลานี้จึงบ้าคลั่งถึงขีดสุด!
“ทุกท่านพอจะให้สัมภาษณ์หน่อยได้ไหมครับ?”
“สวัสดีครับท่านประธานเจียงเฮอ ขอถามหน่อยครับว่า คุณลำเอียงเข้าข้างลูกศิษย์จี้เฉวียนไทหรือเปล่าครับ?”
“สวัสดีครับท่านนายกหวงอวี้โหลว ขอถามหน่อยครับว่า คุณประเมินบทกวีของอาจารย์ไปตี้ว่ายังไงบ้างครับ?”
“สวัสดีครับท่านนายกอวิ๋น คุณมองความแค้นระหว่างอาจารย์ไปตี้กับวงการวรรณกรรมยังไงบ้างคะ?”
“ขอถามหน่อยครับ วันนี้ทุกท่านไม่พอใจพฤติกรรมของอาจารย์ไปตี้ใช่ไหมคะ?”
เจียงเฮอทำหน้าเย็นชาพูดมาประโยคเดียวว่า “ไม่มีความเห็น” แล้วรีบจากไปอย่างรวดเร็ว
ส่วนหวงอวี้โหลวหัวเราะกลบเกลื่อนแล้วกล่าวว่า
“พรสวรรค์ของอาจารย์ไปตี้ย่อมควรค่าแก่การยอมรับแน่นอนครับ ส่วนเรื่องอื่นอย่าถามผมเลย ทุกคนต่างก็สามารถมีความคิดเห็นส่วนตัวได้ไม่ใช่เหรอครับ”
พูดจบหวงอวี้โหลวก็รีบจากไ
