สี่สิบเก้าตัวอักษร ปลายพู่กันถูกตวัดและหมุนอย่างเชี่ยวชาญ รูปแบบของจุดและเส้นสมบูรณ์แบบ ตัวอักษรแต่ละตัวเชื่อมโยงถึงกันละเอียดอ่อนดุจใยไหม! ผสมผสานเล็กใหญ่ ผนวกการรวบและการปล่อย! ความห่างพอเหมาะ! ความเข้มจางกลมกลืน!
จี้เฉวียนไท่รู้สึกขวัญหนีดีฝ่อ ในภวังค์นั้นกลับเกิดความรู้สึก ‘อายใจราวกับแสงหิ่งห้อยริอาจแข่งแสงจันทร์’! ใบหน้าของหวงอวี้โหลวซีดเผือด โดยเฉพาะเมื่อเห็นประโยคที่ว่า “ไร้เจตนาแย่งชิงวสันต์ ปล่อยให้เหล่าบุปผาริษยาไป” ในบทกวี เขาก็แทบจะกระอักเลือด เพราะตนก็คือหนึ่งใน ‘เหล่าบุปผา’ ที่ริษยาไปตี้ตามที่เขียนไว้!
ในฐานะอาจารย์ เจียงเฮอแทบจะเบิกตาจนถลน ไม่ว่าจะเป็นลายมือหรือระดับของบทกวีนี้ ล้วนไปถึงขั้นที่ทุกคนในงานต้องแหงนหน้ามอง ประโยคสุดท้ายที่ว่า “ร่วงหล่นสู่โคลนตมแหลกเป็นธุลี มีเพียงกลิ่นหอมยังคงเดิม” ได้ตีกระทบนักเขียนส่วนใหญ่ในงานให้กลายเป็นพวกคนชั่วที่ริษยาคนเก่งในพริปตา!
ต่อให้ไปตี้ถูกคนส่วนใหญ่ตัดสินว่าแพ้ ก็ยังเปลี่ยนแปลงความจริงที่ว่าเขามี “เพียงกลิ่นหอมยังคงเดิม” ไม่ได้ และยิ่งเพราะเขาถูกทุกคนตัดสินว่าแพ้ บทกวีนี้จึงยิ่งมีความหนักแน่นสอดคล้องกับสถานการณ์ และยิ่งมีคุณค่าคู่ควรแก่การเล่าขานสืบต่อไป ในมิติที่สูงกว่า เขาได้ชนะไปแล้ว และเป็นการคว้าชัยชนะแบบบดขยี้อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน!
และประเด็นสำคัญคือ ลายมือของไปตี้กลับไม่สามารถสืบหาแนวทางจากคนโบราณคนใดได้เลย ราวกับเ
