“จี้เฉวียนไท่ เธอคือศิษย์ที่ฉันภูมิใจที่สุด”
ในห้องหนังสือที่มีกลิ่นอายโบราณ ชายวัยประมาณหกสิบปีเอ่ยขึ้น พลางเงยหน้ามองร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มที่อยู่หน้าโต๊ะทำงานด้วยสีหน้าพึงพอใจ “การประชุมกวีนิพนธ์เมื่อปีที่แล้ว ผลงานของเธอนับว่ารองแค่หลีเจิงฮุยเท่านั้น ได้รับการยอมรับจากคนในวงการ แต่ระดับนี้ยังไม่พอ การประชุมปีนี้ต่างหากคือศึกที่แท้จริงที่เธอจะได้สร้างชื่อเสียง!”
“อาจารย์ ผมจะพยายามสุดความสามารถ ไม่ทำให้ท่านผิดหวังครับ!”
จี้เฉวียนไท่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น เพื่อการประชุมปีนี้เขาเตรียมตัวมานานแล้ว พรุ่งนี้เขาจะต้องสร้างความประทับใจให้ทุกคนให้ได้!
ชายผู้นั้นยิ้มออกมาแล้วกล่าวว่า “คนรุ่นเก่าอย่างพวกฉันก็แก่กันแล้ว ต่อไปวงการวรรณกรรมฉินโจวจะเป็นของคนหนุ่มสาวอย่างพวกเธอ ในเมื่อเธอมีความรู้ความสามารถไม่ธรรมดา ก็ควรต่อสู้เพื่อเป็นผู้นำด้านวรรณกรรมของคนรุ่นใหม่ อาจารย์ช่วยเธอได้ไม่มาก แต่ช่วยทักทายเพื่อนเก่ากลุ่มนั้นให้เธอก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร แต่ท้ายที่สุดแล้วการประชุมก็ต้องดูที่ผลงานของเธอเองอยู่ดีนะ”
“ขอบคุณอาจารย์ครับ!”
จี้เฉวียนไท่สีหน้ายินดี แน่นอนว่าเขารู้ดีว่าสิ่งที่อาจารย์เรียกว่า ‘ไปทักทายเพื่อนเก่า’ หมายความว่าอย่างไร การจะโดดเด่นในวงการวรรณกรรมไม่เพียงแต่ต้องมีความสามารถจริงๆ เท่านั้น แต่ยังต้องมีการสนับสนุนจากผู้มีอำนาจด้วย อาจารย์ของเขาคือ เจียงเฮอ! บุคคลทรงอำนาจที่มีชื่อเสีย
