ที่สถานที่ถ่ายทำรายการ เถียนเหวยมองโค้ชทั้งสี่อย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ทั้งประหม่าและกังวล
เขาถามอย่างไม่แน่ใจว่า “ผม…เข้ารอบแล้วเหรอครับ?”
“ใช่ค่ะ คุณเข้ารอบแล้ว!”
ในที่สุดหลี่เชียวก็คลายจากความตกตะลึงต่อรูปลักษณ์ภายนอกของเถียนเหวยตอนที่หมุนเก้าอี้กลับมา
ตอนนี้เธอกล่าวด้วยรอยยิ้มกว้าง เถียนเหวยเก็บความตื่นเต้นไว้สุดชีวิต “ขอบคุณอาจารย์หลี่เชียวครับ! ขอบคุณครับ!”
“ขอบคุณแต่อาจารย์หลี่เชียวคนเดียวเหรอคะ?”
ฉินเลี่ยนแสร้งทำเป็นไม่พอใจ “พวกเราสี่คนหมุนเก้าอี้เลือกคุณทุกคนเลยนะ”
เถียนเหวยรีบกล่าวว่า “ขอบคุณอาจารย์ทั้งสี่ครับ!”
จางซีหยางยิ้มกล่าว “แนะนำตัวหน่อยสิครับ”
เถียนเหวยเหงื่อออกที่ฝ่ามือ “ผมชื่อเถียนเหวยครับ คนเมืองซูเฉิง เป็นครูที่โรงเรียนมัธยมอวี้ไฉเมืองซูเฉิงครับ…”
หลี่เชียวยิ้มกล่าว “เมื่อกี้ตอนหมุนเก้าอี้กลับมาฉันตกใจจริงๆ ฟังแต่เสียงก็คิดว่าคุณเป็นหนุ่มนักเรียนร่างบางซะอีก
เพราะเพลงของฉูฉือเพลงนี้เป็นคีย์เสียงของผู้หญิง แต่คุณกลับมีโทนเสียงที่นุ่มนวลละเอียดอ่อนได้ขนาดนั้น
แถมยังใส่อารมณ์เศร้าๆ เข้าไปอีก ส่งผ่านความรู้สึกได้แรงมากและมีเอกลักษณ์ที่ชัดเจน
ถึงขนาดที่แสดงได้ไม่แพ้นักร้องหญิงเลย แค่รูปลักษณ์ภายนอกของคุณแตกต่างจากเสียงร้องมากเหลือเกินค่ะ!”
ก็ไม่ใช่หรือไง! ผู้ชมฟังคำพูดนี้แล้วเห็นด้วยอย่างยิ่ง
โค้ชอีกสามคนที่อยู่ข้างๆ ก็พยักหน้าอย่างบ้าคลั่ง ใครจะคิดว่าเสียงของชายร
