ไปตี้สุดยอดเลยค่ะ!”
ฉินเลี่ยนชูนิ้วโป้งขึ้นมาถึงขั้นส่งสายตาโปรยเสน่ห์เย้ายวนให้หลินจือไป๋ผู้ตกตะลึงก็ส่งสัญญาณอย่างชัดเจนว่า “พวกเราที่เรียกตัวเองว่าราชาราชินีเพลงเนี่ยถ้าขาดพ่อเพลงอย่างอาจารย์ไปตี้ไปคงจะไปไม่เป็นเลยนะคะ”
หลินจือไป๋เข้าใจนี่คงเป็นการขอเพลงทางอ้อมสินะเพื่อเพิ่มความสามัคคีในทีมนี้หลินจือไป๋จึงรับปากทันทีว่า “ในเมื่อพวกเรามารวมตัวกันที่นี่แล้วก็ถือเป็นวาสนาไว้ผมจะแต่งเพลงให้ทุกคนคนละเพลงนะครับ”
“พวกเราจำไว้แล้วนะคะ!”
ดวงตาของหลี่เชียวเป็นประกายเธอค่อนข้างอยากร่วมงานกับไปตี้แล้วก็อยากรู้ด้วยว่าอีกฝ่ายจะให้เพลงแบบไหนกับเธอนี่หมายถึงฉันด้วยเหรอ?
โจวหานจิ้นได้ยินไปตี้พูดแบบนั้นก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อยไม่คิดเลยว่าตัวเองจะต้องมีความเกี่ยวข้องกับไปตี้ถึงขนาดนี้หมอนี่นะแย่งแชมป์ชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลของเขาไปตั้งหลายครั้งเลยนะ
“ต่อไปเรามาแบ่งเนื้อเพลงกันเถอะ”
จางซีหยางค่อนข้างสุขุมทำงานเน้นประสิทธิภาพเป็นนิสัยที่แตกต่างจากโจวหานจิ้นโดยสิ้นเชิง
โจวหานจิ้นถาม “ประโยคแรกใครจะร้อง?”
ฉินเลี่ยนกล่าว “ท่อนร้องที่ทุกคนได้ก็พอๆ กันลำดับก่อนหลังไม่สำคัญเท่าไหร่หรอกพวกเราดูผลจากการซ้อมแล้วกัน”
หลี่เชียวเห็นด้วย “ได้ค่ะ”
การแบ่งเนื้อร้องเพลงประสานแบบนี้มักจะเกิดความขัดแย้งได้ง่ายเพราะใครต่างก็อยากร้องท่อนที่โดดเด่นแต่โดยพื้นฐานสำหรับเพลง ‘วีรบุรุษแท้จริง’ นี้แล้วไม่มีปัญหานี้เลยแค่ให้แต่ละค
