นร้องคนละประโยคง่ายๆ ในท่อนแรกๆ แล้วพอถึงท่อนไคลแม็กซ์ก็ร้องประสานสี่คน
เป็นแบบนี้เองทั้งสี่คนเจรจาตกลงเรื่องการแบ่งเนื้อเพลงตามผลการซ้อมเรียบร้อยแล้วหลินจือไป๋ในฐานะผู้อำนวยการดนตรีนั่งฟังอยู่ด้านข้างค่อยๆ เริ่มรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกินราชาราชินีเพลงเหล่านี้ร้องเพลงง่ายๆ อย่าง ‘วีรบุรุษแท้จริง’ ไม่จำเป็นต้องให้เขาเป็นห่วงอะไรเลย
หลังจากซ้อมไปสองสามรอบโค้ชทั้งสี่ก็เริ่มพักผ่อนและมารวมกลุ่มนั่งคุยเล่นกันคุยกันไปคุยกันมาก็วกมาถึงเรื่องของผู้เข้าแข่งขัน
โจวหานจิ้นจึงนำเรียกผู้กำกับแล้วบอกว่าอยากจะดูรายชื่อของผู้เข้าแข่งขันที่จะมาร่วมรายการก่อน
“ดูไม่ได้ครับมันผิดกฎ!”
ผู้กำกับส่ายหน้าดิกเป็นลูกตุ้มหากโค้ชรู้ข้อมูลของผู้เข้าแข่งขันล่วงหน้าพอถึงเวลาถ่ายทำจริงอรรถรสของรายการจะลดลง
“แค่ดูเฉยๆ ก็ไม่ได้เหรอ?”
โจวหานจิ้นถลึงตาเตรียมแสดงอำนาจราชาเพลงโจวคนนี้ไปที่ไหนก็ได้เป็นพี่ใหญ่ผู้กำกับรายการวาไรตี้คนเดียวไม่คู่ควรจะอยู่ในสายตาเขาด้วยซ้ำ
“อาจารย์ไปตี้คงไม่เห็นด้วยครับ…”
ผู้กำกับปรนนิบัติด้วยความระมัดระวังไม่กล้าล่วงเกินโจวหานจิ้นพอโจวหานจิ้นได้ยินคำว่า ‘ไปตี้’ สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยกระแอมเบาๆ อย่างไม่เป็นธรรมชาติ “ไม่ดูก็ไม่ดูสิขี้งกจริง…”
หลี่เชียวที่อยู่ข้างๆ ตกตะลึงมองโจวหานจิ้นด้วยความเหลือเชื่อ
ไม่คิดเลยว่าชื่อ ‘ไปตี้’ เนี่ยจะศักดิ์สิทธิ์ขนาดนี้ใช้ได้ผลกว่าชื่อพ่อเพลงเสียอีกจัดการ
