่อจางซิ่วฉินค่ะปีนี้อายุ 22 ปีมาจากเขตภูเขาทางเหนือของจินโจว…”
“เริ่มร้องเพลงได้เลย”
จางซิ่วฉินพยักหน้าแล้วเริ่มร้องเพลง
ทันทีที่อ้าปากร้องคนทั้งหมดก็พากันเซทรุดแม้แต่หลินจือไป๋ก็ยังเผยรอยยิ้มที่หัวเราะไม่ได้ร้องไหไม่ออกเป็นเพราะเสียงของจางซิ่วฉินมันพิเศษเกินไปแล้ว!
ถ้าบอกว่าหลัวเยี่ยนเป็นผู้ชายที่เสียงเหมือนผู้หญิงงั้นจางซิ่วฉินก็เป็นผู้หญิงที่เสียงเหมือนผู้ชายเป็นพิเศษ!
เป็นเสียงห้าวๆ แหบๆ เหมือนมีอะไรขัดอยู่อย่างนั้นแหละ!
“ผ่าน!”
อีกฝ่ายร้องเพลงไปได้แค่ครึ่งเดียวหลินจือไป๋ก็ตัดสินใจให้ผ่านเสียงร้องแบบนี้ทำเอาพวกเหล่าจางตกใจได้แน่นอน
“ฉันผ่านเหรอคะ?”
จางซิ่วฉินอึ้งไปพักใหญ่จู่ๆ ก็กรีดร้องออกมา “ขอบคุณค่ะอาจารย์ไปตี้! ฉันชอบ ‘หิมะโปรยปรายบนสะพานขาด’ ของคุณมากๆ เลยค่ะ!”
หลินจือไป๋ “ขอบคุณครับ…หืม?”
จินเสี่ยวเฟิงกุมขมับ “หิมะโปรยปรายบนสะพานขาดนะเป็นเพลงของฉู่ฉือครับ”
จางซิ่วฉิน “…”
เด็กสาวจากภูเขารีบปิดหน้าหนีไปราวกับกลัวว่าหลินจือไป๋จะยกเลิกสิทธิ์เข้ารอบของเธอ
เป็นแบบนี้เองหลินจือไป๋อยู่ตลอดช่วงบ่ายเลือกผู้เข้าแข่งขันให้เข้ารอบแค่สองคนเท่านั้นก่อนจากไปหลินจือไป๋กล่าวกับจินเสี่ยวเฟิงว่า “การออดิชันของเมืองอื่นๆ คุณไปดูบ้างก็ได้นะคุณเข้าใจมาตรฐานของผมดีทีเดียว”
“เข้าใจแล้วครับ!”
จินเสี่ยวเฟิงพยักหน้าอย่างแรงเขาจะต้องคว้าโอกาสทองที่หาได้ยากนี้ไว้ให้ได้วาสนาชีวิตบางครั้งก็มาแบบไม่ทันตั
