ี้ เพื่อทวงคืนความเป็นธรรมเพียงน้อยนิดให้กับลูกสาว
ต้องบอกเลยว่าประชดประชันเสียดสีนัก
คดีได้สิ้นสุดลงในที่สุด ผู้โดยสารบนรถโดยสารทุกคนต่างมีตอนจบที่ดี พระเอกนางเอกก็ไม่ได้สูญเสียความทรงจำที่มีต่อกันหลังจากลูปสิ้นสุดลง
พอชาวเน็ตเห็นแถบเวลาเหลืออีกแค่ไม่กี่นาทีแล้ว!
ทันใดนั้นก็มีบางคนเริ่มหัวเสีย!
“ตอนจบนี้มันง่ายเกินไปแล้วมั้ง?”
“แค่นี้เองเหรอ?”
“จบห่วยจริงๆ ด้วย!”
“ฉันโกรธจะตายแล้ว ตอนจบธรรมดาสุดๆ!”
“ก่อนหน้านี้ตื่นเต้นเร้าใจแค่ไหน ตอนจบก็ธรรมดาไร้สีสันเท่านั้น”
“คนร้ายถูกจับตัวไปลงโทษ คนดีก็มีชีวิตที่ดีขึ้น จบแบบนี้ไม่มีปัญหา แต่พอมาอยู่ในละครเรื่องนี้ มันจืดชืดเกินไปแล้ว!”
“รู้สึกว่าขาดอะไรไปสักอย่างนะ”
“ว่างเปล่าอย่างบอกไม่ถูก”
“บางทีปูเยโหวเองก็คงจนปัญญาแล้วละมั้ง ยังไงไอเดียก่อนหน้านี้มันก็ใหญ่เกินไป ยิ่งใหญ่ก็ยิ่งยากที่จะเก็บให้กลม”
“เก็บเรื่องมาได้ขนาดนี้ก็นับว่าใช้ได้แล้ว”
บางคนบ่นด่า บางคนคิดว่าไม่มีปัญหา แต่แน่นอนว่าคนด่านั้นมีมากกว่า กลายเป็นว่าผลตอบรับไม่ต่างจากตอนจบต้นฉบับในชาติก่อนสักเท่าไหร่
แต่อย่าลืมว่าหลินจือไป๋ได้ใส่ ‘เครื่องปรุง’ เพิ่มเข้าไปในพล็อตเรื่องเล็กน้อย และยังเหลือเวลาอีกสองสามนาที
พระเอกนางเอกนั่งคุยกันอยู่ในร้านกาแฟแห่งหนึ่ง
เซียวเฮ่ออวิ่นถอนหายใจแล้วพูดว่า “ถ้าหวังเหมิงเหมิงไม่แย่งพวงมาลัยจากคนขับก็คงดี”
หลี่ซือฉิงยิ้มเจื่อนแล้วว่า “นายลืมแล้วหรือไง?
