งซวินถึงกับตะลึง กระทั่งปู่ตั้งใจจะฟังเป็นรอบที่ห้า เขาถึงทนไม่ไหวถามออกไปว่า “มันดีขนาดนั้นเลยเหรอครับ?”
เขาไม่ใช่คนโง่
ถ้าเพลงนี้ไม่ดีจริง ปู่ที่จุกจิกเรื่องการฟังเพลงสุดๆ ไม่มีทางยอมฟังซ้ำหลายรอบแบบนี้แน่!
“ดี?”
จางอวินเหลือบตามองหลาน “ไม่ใช่ดี แต่มันพิเศษมากเลยต่างหาก มีกลิ่นอายของดนตรียิ่งใหญ่ย่อมเรียบง่าย ให้ความรู้สึกหวนคืนความเรียบง่ายดั้งเดิม’”
ว่าพลาง
ดนตรีรอบที่ห้าก็บรรเลงขึ้นแล้ว
จางซวินตะลึงงัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง ไม่รู้ว่าเพราะปู่เปิดฟังหลายรอบหรืออย่างไร ทำนองเดิมที่ดังเข้าโสตประสาทอีกครั้ง กลับให้อารมณ์ลึกซึ้งที่ต่างออกไป
เหมือนฉันจะดูถูกเพลงนี้ไป…
จางซวินที่สามารถฮัมตามได้เล็กน้อย ดวงตาพลันสั่นระริก เขาไม่ใช่พวกเสแสร้งทำตัวสูงส่ง เพลงบรรเลงที่ปู่มักฟังเขาก็ไม่เคยรู้สึกสนใจเลย แต่พอได้ฟัง ‘Canon’ ถึงรอบที่ห้า เหมือนตัวเองจะเผลอหลงใหลเข้าแล้วจริงๆ?
ไม่ได้สิ!
ฉันเป็นแฟนคลับไป๋ตี้นะ!
จะกลายเป็นคนทรยศได้ยังไง!
นี่มันผลงานของฉู่ฉือนะ!
จางซวินรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่เวลานี้ ปู่จางอวินหันมามองเขาแล้วพูดว่า “เพลงนี้ฉู่ฉือแต่งเหรอ?”
“ใช่ครับ!”
“ฉู่ฉือ…”
ชื่อฉู่ฉือไม่ได้แปลกหูสำหรับจางอวิน ดา
