งต้นของหลินจือไป๋ไว้เป็นโจทย์สุดท้ายในรอบชิง ที่แท้ก็เพื่อข่มขวัญทุกคน!
…
สามนาที
สี่นาที
ห้านาที
เวลาค่อยๆ ผ่านไปทีละนิด แต่บนเวทีกลับไม่มีใครสักคนกล้าตอบ พวกเขาแต่ละคนเพียงพึมพำเบาๆ พลางครุ่นคิดอย่างหนัก
ผู้ชมเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ
ทำไมยอดฝีมือโคลงคู่เหล่านี้ แม้แต่ปรมาจารย์ก็ยังไม่มีใครเอ่ยอะไรสักคำ?
“โคลงต้นบทนี้…”
“โธ่เว้ย!”
“ฉันเข้าใจแล้ว!”
“ควันหมอกคลอรัดกิ่งหลิวเหนือสระ นี่มันมีส่วนประกอบตัวอักษรเป็นทอง ไม้ น้ำ ไฟ ดินครบเลย!”
“พระเจ้า!”
“นี่มันยากเกินไปหรือเปล่าเนี่ย!”
“ยากจริง แต่ไม่น่าถึงกับไร้ทางแก้หรอกมั้ง?”
“ไม่รู้สิ แต่พอลองคิดดีๆ แล้ว ถึงมีใครต่อโคลงรองที่มีทอง ไม้ น้ำ ไฟ ดินครบได้ ก็ยังต้องคำนึงถึงลำดับของส่วนประกอบอักษร ไหนจะจังหวะเสียงผิงเจ้อที่ต้องตรงกัน แล้วยังต้องให้คำบนล่างสมมาตรเข้าคู่อย่างประณีตอีก...”
“สำคัญที่สุดคือบรรยากาศของกลอนต้องไม่ผิดเพี้ยนไปมาก”
“ของแบบนี้จะมีใครต่อได้จริงๆ เหรอ?”
เป็นไปไม่ได้!
ไม่มีทางเด็ดขาด!
หลินจือไป๋มั่นใจในข้อนี้สุดๆ!
แค่เวลาสิบนาที จะมาต่อโคลงคู่ชั่วกาลของต้าเทียนเฉาได้อย่างนั้นหรือ?
ฝันไปเถอะ
ถ้ามีใครต่อได้จริงๆ หลินจือไป๋คงต้องส
