สองวันต่อมาที่หอประชุมใหญ่ของวิทยาลัยศิลปะจินโจว งานแข่งขันกลอนคู่ของวิทยาลัยศิลปะจินโจวกำลังจะเปิดฉาก
เดิมทีวิทยาลัยตั้งใจจะตั้งเวทีที่สนามเพื่อให้รองรับนักศึกษาได้มากขึ้น แต่เพราะเดือนกันยายนอากาศร้อนเกินไปจึงย้ายมาใช้หอประชุมใหญ่แทน ซึ่งรองรับผู้ชมได้ราวสองพันคน
บริเวณทางเข้าคึกคักแน่นขนัด ผู้สื่อข่ายืนประจำด้านหน้าเวทีพร้อมอุปกรณ์กล้องเลนส์ยาวสั้นครบมือ
แม้การแข่งขันยังไม่เริ่ม ห้องถ่ายทอดสดของเสินฮว่าวิดีโอก็เปิดแล้ว ผู้ชมจำนวนไม่น้อยนั่งเฝ้าหน้าจอกันตั้งแต่เนิ่นๆ
‘ยังไม่เริ่มเหรอ?’
‘ฉันอยากดูไปตี้!’
‘พวกเธอว่าไปตี้แต่งกลอนคู่เก่งไหม?’
‘ตอบยากนะ’
‘ไปตี้มีพรสวรรค์ทางวรรณศิลป์พอใช้ แต่การเล่นโคลงคู่ไม่ได้ดูแค่พรสวรรค์ ยังดูที่ความแยบยลและความเร็วในการตอบสนองด้วย ยิ่งกว่านั้นพรสวรรค์ทางวรรณศิลป์ของไปตี้ก็ยังไม่ได้ถึงขั้นน่าทึ่งขนาดนั้น’
‘ประมาณเดียวกับแร็ปแบบฟรีสไตล์นั่นละ’
‘เก่งแต่งเพลงไม่ได้แปลว่าจะด้นสดได้ตลอดนะ กลับกันถ้าเป็นอูฉือมาแข่ง ฉันว่าน่าจะได้เปรียบกว่า เพราะสกิลแต่งเพลงสดของอูฉือโคตรสูง ต่อให้ด้นสดออกมาตรงนั้นคุณภาพก็ยังสูงอยู่ ซึ่งการแข่งขันโคลงคู่ก็ต้องอาศัยความเร็วในการตอบสนองแบบนี้แหละ’
‘แฟนคลับอูฉือสินะ?’
‘เป็นอูฉือแล้วโอเคแต่ไปตี้ไม่โอเค?’
‘ฉันแค่พูดตามเนื้อผ้า อูฉือแต่งเพลงเร็ว เนื้อร้องได้ทั้งเร็วทั้งดี หรือว่านี่ไม่ใช่ข้อเท็จจริงละ?’
‘เหอะๆ เนื้อร้องของไปตี้
