“อาจารย์ เจ้าโจทย์พิเศษข้อนี้โหดเกินไปแล้วนะครับ จะข่มขวัญเด็กๆ พวกนี้ตั้งแต่เริ่มเลยเหรอ ขนาดผมเองยังต่อไม่ได้เลย”
ในบรรดากรรมการทั้งสามคน ชายชราที่สวมหมวกกลมเหลือบมองไปยังสตรีสูงวัยเพียงคนเดียวในหมู่กรรมการ
คุณยายจ้าวเอ่ยว่า “สามีของฉันจากไปตอนฉันอายุห้าสิบปี นั่นเองที่ฉันแต่งกลอนบรรทัดบนนี้ มันมีความหมายพิเศษสำหรับฉัน”
กรรมการคนที่สามเป็นชายชราสวมแว่น เขาส่ายหน้าพูดว่า “’เหงาเปลี่ยวหน้าต่างหนาวเฝ้าเดียวดายไร้คู่’ ประโยคนี้ต่อให้เป็นเซียนกลอนคู่ทั้งห้าคนนั้นในเวลาสั้นๆ ก็คงแต่งออกมาไม่ได้ มีกลิ่นอายของความเป็นโคลงคู่สมบูรณ์อยู่…”
ที่เรียกว่าคู่สมบูรณ์คือไม่มีใครสามารถแต่งโคลงรองให้เข้าคู่ได้
คุณยายจ้าวยกมือโบก “ต่อไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติ เรามาดูกันก่อนว่าระดับของเด็กๆ พวกนี้เป็นยังไง”
เวลานี้ ผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดหนึ่งร้อยคนส่งกระดาษคำตอบเรียบร้อยแล้ว แต่ละแผ่นเขียนชื่อระบุไว้ กรรมการทั้งสามเริ่มให้คะแนน
กลอนคู่ไม่ใช่สิ่งที่มีคำตอบตายตัว บรรทัดบนหนึ่งบรรทัดสามารถแต่งบรรทัดล่างได้มากมายหลากหลายแบบภายใต้กฎเกณฑ์เดียวกัน
อย่างเช่นข้อแรกบรรทัดบนคือ ‘ฤดู ร้อน ร่วง หนาว’ บางคนลงว่า ‘ลม ดอก หิมะ จันทร์’ ก็ไม่มีปัญหา บางคนลงว่า ‘ค่ำ ปี เดือน วัน’ ก็ไม่มีปัญหา หรือบางคนจะลงว่า ‘เหมย กล้วยไม้ ไผ่ เบญจมาศ’ ก็ยังไม่มีปัญหาอยู่ดี
ดังนั้นการจะเป็นกรรมการประกวดกลอนคู่ถ้าตัวเองไม่มีฝีมือเลยก็คงเป็
