องคนนี้ตกใจตื่นเสียได้
ไอ้หยา มารดามันเถอะ ราวกับฟ้าร้องก็ไม่ปาน ร้องไห้เสียงดังสนั่นหวั่นไหว
เขาบอกว่าตนเองคือลุงสาม ทารกทั้งสองก็จำไม่ได้ ทำเหมือนเขาเป็นคนร้าย ร้องไห้หนักกว่าเดิมเสียอีก
“พี่สาม ข้าเข้าไปในห้องได้หรือไม่เจ้าคะ?” หลี่ซื่อได้ยินเสียงลูกร้องไห้ก็ร้อนใจยิ่งแล้ว
แต่เมื่อมาถึงหน้าประตูก็ระลึกได้ว่านั่นเป็นห้องนอนของพี่ชายสามี ตนเองไม่สะดวกเข้าไป ได้แต่เดินไปเดินมาอย่างร้อนใจอยู่ตรงนั้น
จูซื่อกระโดดลงมาจากเตียง สวมชุดคลุมเสร็จแล้วก็เดินออกมา “ทำไมร้องไห้ได้เล่า?”
“เข้ามาเถอะ ข้าแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว” จูซานส่งเสียงมาจากในห้อง
หลี่ซื่อเห็นจูซื่อเดินออกมาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ดันหลังเขาเข้าไปในห้องทันที
“พี่สาม ทำไมพวกเด็ก ๆ ร้องไห้เล่า?” จูซื่อถามพลางเดินเข้ามาในห้อง
