ดไปทั้งตัว
ทันใดนั้น เฉาวั้งที่กำลังดูทีวีอยู่ข้างๆ และทำงานอยู่ที่สำนักพิมพ์เสินฮวา ก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมา
“พ่อ ขอมือถือหน่อย”
“มีอะไร?”
“จะลงแอปให้ เป็นของบริษัทเรา!”
“ฉันไม่ค่อยเข้าใจของพวกหนุ่มสาวพวกนี้หรอก…”
“มันเป็นแอปหนังสือเสียง ก็คือมีคนอ่านเนื้อหานิยายให้ฟังนั่นแหละ!”
“มีของอย่างนี้ด้วยเหรอ?”
ชายชราเริ่มสนใจขึ้นมาเล็กน้อย ยื่นมือถือให้ลูกชาย เฉาวั้งจัดการอยู่ครู่หนึ่งก่อนถามว่า “พ่ออยากฟังอะไร?”
“ฟังได้ทุกอย่างแหละ”
“งั้นลองเล่มนี้ดู ‘ครูเกษียณ’ พ่อก็เป็นครูเกษียณด้วยพอดี เหมาะเลย”
พูดพลางเฉาวั้งก็กดเล่น ชายชรากล่าว “เสียงดังอีกหน่อย หูพ่อไม่ค่อยดี”
เฉาวั้งยิ้มพลางปรับเสียงให้ดังขึ้น แล้วยื่นมือถือคืนให้ชายชรา
[หลังครูเชี่ยเกษียณ เขากับคู่ชีวิตก็ตั้งหน้าตั้งตารออุ้มหลานทุกวัน ลูกชายที่เรียนจบแค่มัธยมต้นคนนั้น ผ่านไปสิบปีก็กลายเป็นครอบครัวฐานะดีของท้องถิ่น…]
ชายชราฟังไปเรื่อยๆ ไม่นานก็เคลิบเคลิ้มอินตาม เฉาวั้งมองแว่นสายตายาวกับแว่นขยายข้างตัวชายชรา แล้วพลันรู้สึกว่าแอปของบริษัทนี้น่าจะมีศักยภาพทางตลาดอยู่ไม่น้อย
“พ่อ ใช้งานดีไหม?”
“ดีสิ ใช้งานได้เยี่ยมเลย!” ชายชราฟังหนังสือไปอย่างอารมณ์ดี “ของที่พวกหนุ่มสาวคิดกันขึ้นมา นานๆ ทีจะเจอที่ใช้ได้ดีแบบนี้…”
ฟังไปได้สักพักชายชราถามว่า “ทำไมเงียบไปแล้วละ?”
เฉาวั้งดูข้อความแจ้งเตือน พลันหลุดขำ “หลังจากนี้ต้องจ่ายตังค์แล้ว”
นี่นะเหรอจุดท
