มผสานกันอย่างสมบูรณ์ นำไปสู่ท่อนไคลแม็กซ์ของเพลง
“ไม่ต้องการให้เธอจากไป ระยะทางกั้นเราไม่ได้ ความคิดถึงกลายเป็นทะเลอยู่นอกหน้าต่าง เข้ามาไม่ได้
การให้อภัยพูดเร็วเกินไป ความรักกลายเป็นอุปสรรค ว่าวในมือปล่อยเร็วเกินไป กลับมาไม่ได้…”
ภาษาอูและภาษาจีนกลาง สองภาษาร้องเพลงเดียวกัน ในฮอลล์มีเพียงเสียงของมิชิฮาชิ ไมอิ และเยเพยดังก้อง
คู่หนึ่งสูงวัยหนึ่งเยาว์ นี่เข้ากันได้ดีราวกับถูกสร้างมาเพื่อกัน ช่วยเหลือและเติมเต็มซึ่งกันและกัน
โดยไม่รู้ตัวคอมเมนต์ก็เริ่มน้อยลง ผู้ชมหน้าจอก็เงียบเช่นเดียวกับคนในฮอลล์
เพราะเพลงนี้แตกต่างจากเพลงของไป๋ตี้โดยสิ้นเชิง เพลงของไป๋ตี้ดังขึ้นบนเวทีทุกคนต่างโห่ร้องกระทั่งอดไม่ได้ที่จะขยับตัวตามจังหวะ บรรยากาศสุดมันเร้าใจ
แต่เพลงนี้พาให้ซาบซึ้งกินใจ เพลงแบบนี้ต้องตั้งใจฟังอย่างสงบ ใช้ใจลิ้มรสอารมณ์ในเพลง ดูเหมือนราบเรียบแต่จริงๆ แล้วเชี่ยวกรากโถมถั่งอย่างยิ่ง
“เธอชอบยืนอยู่ที่ขอบหน้าต่าง นานแล้วเธอไม่มาอีกเลย เวลาแห่งสีสันย่อมเป็นความว่างเปล่า เป็นน้ำตาเธอที่หลั่งริน…”
ท่อนฮุกคราวนี้ร้องเป็นภาษาอู สองนักร้องชั้นเยี่ยมประสานเสียง
ผู้ชมที่กำลังดูรายการไม่รู้คิดถึงสิ่งใด จู่ๆ ก็เกิดความซาบซึ้งขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ในฮอลล์บางคนขอบตาแดงเรื่อ
มิชิฮาชิ ไมอิ กับเยเพยมองสบตากัน พวกเธอทั้งคู่ดิ่งลึกลงในอารมณ์เพลงจนความรู้สึกแทบจะเอ่อท้นในดวงตา
“ไม่ต้องการให้เธอจากไป…”
เมื่อท
